Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

PAN BÓG PROWADZI IZRAELA.

 

 

Ewangelia Św. Mateusza zaczyna się słowami: „Księga Rodowodu Jezusa Chrystusa, Syna Dawidowego, Syna Abrahamowego” (Mt 1, 1). Słowa te przypominają, że Łaskawość Boża wybrała lud izraelski w osobie praojca jego Abrahama, by z jego krwi i ciała dać światu Zbawiciela. Ewangelia podaje zstępujący szereg imion pokoleń, za którymi kryją się zmienne dzieje narodu, Dzieje, w których widać wyraźnie kierowniczą Rękę Pana Boga, wskazującą jeden tylko cel: Pana naszego Jezusa Chrystusa.

 

1. Przewodnictwo pełne mądrości i potęgi.

 

Wielkie i niezwykle dzieje streszcza ów ewangeliczny rodowód. Widownia wciąż się zmienia. Zawsze i wszędzie jednak widać jasno, że to Ręka Boża trzyma wszystkie nici tych dziejów i kieruje nimi mądrze i pewnie, chociaż niekiedy wydają się ciemne i niezrozumiałe. Pan Bóg przeprowadza Swoje Plany spokojnie, naginając do nich nawet złość ludzką. Przypomnijmy sobie początki narodu wybranego. Następstwem dłuższego pobytu rodziny Patriarchy w środowisku pogańskim w Chanaan byłoby z pewnością wymieszanie się z poganami i przejęcie od nich bałwochwalstwa. Dlatego Pan Bóg wyprowadza ich do Egiptu. Tam łaska faraonów wyznacza rodzinie Jakuba siedzibę w ziemi Gessen. Była to kraina żyznych pastwisk, jak gdyby dla nich stworzona, Egipcjanie zaś jako rolnicy rzadko się tam osiedlali. W tym odosobnieniu rodzina Patriarchy mogła się w ciągu czterystu lat rozwinąć w potężny naród, zachowując jednocześnie Wiarę w Jedynego Prawdziwego Pana Boga. Chanaan było jednak ziemią, którą Bóg obiecał Abrahamowi i jego. potomstwu. Gdy więc wypełniły się w Egipcie Zamiary Boże, Pan Bóg wskazuje Izraelitom drogę powrotną. Szybki wzrost obcego narodu musiał wydać się faraonom niebezpieczny. Zaczyna się ucisk. Rozkaz zabijania wszystkich nowo narodzonych chłopców żydowskich ma stać się przyczyną wygasania narodu. Oczywiście to jeszcze bardziej pogłębia u Izraelitów poczucie odrębności narodowej i religijnej. Dojrzewa w nich myśl opuszczenia kraju niewoli. Pan Bóg Sam powołuje męża, któremu poleca wyprowadzić Swój naród. Okrutny rozkaz faraona mimo woli służy także Planom Bożym. Córka królewska bierze na wy-chowanie chłopię izraelskie pozostawione w Nilu. Do czterdziestego roku życia jej syn przybrany pozostaje na dworze królewskim, ucząc się tam wszelkiej mądrości egipskiej. Co za wyśmienita szkoła dla przyszłego wodza i prawodawcy wielkiego narodu.

W ten sposób możemy śledzić dalej drogę ludu wybranego: cudowne wyprowadzenie z Egiptu, czterdziestoletnią wędrówkę przez pustynię Arabską, nadanie prawa i zawarcie przymierza w górze Synaj, wkroczenie do Ziemi Obiecanej pomimo bardzo silnego oporu jej pierwotnych mieszkańców, rozkwit życia narodowego i religijnego za sędziów, za Saula, Dawida, upadek za panowania ich następców, aż do ostatecznego poniżenia, do niewoli babilońskiej, z której jednak naród powróci oczyszczony i pełen tęsknoty do zapowiedzianego Zbawiciela.

Długą tę drogę znaczą wielkie Dzieła Bożej Mądrości i Potęgi. „Któż wypowie możne Dzieła Pańskie, wysłowi wszystką Chwałę Jego?” (Ps. 106/105/, 2).

— Zastosowanie. Czyż nie odnajdujemy naszej własnej drogi życiowej w tym pochodzie dziejowym Izraela do Chrystusa Pana? Gdy zadumamy się głęboko nad naszym powołaniem do Zakonu i do kapłaństwa, którego Tajemnice tylko nam samym są znane, nad naszym życiem kapłańskim i zakonnym, ileż razy dojrzymy tam wyraźne Zrządzenia Boże, pełne Mądrości i Mocy, Wyrozumiałości i Miłosierdzia.

— Postanowienie. Pokorna podzięka za Opiekę Bożą przed wstąpieniem do Zakonu i w Zakonie.

 

2. Pan Bóg prowadzi z cierpliwością i miłosierdziem.

 

Wiele było w dziejach Izraela niewierności i oporu wobec Pana Boga; wiele złej woli i małoduszności. Częste bunty przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi na pustyni. Ciągłe odchodzenie od Pana Boga i powrót do bałwochwalstwa. Najgorsze gwałty popełniane na osobach proroków. „Któregoż to z proroków nie prześladowali ojcowie wasi?” — rzuci Szczepan w twarz żydom. „Zabijali tych, którzy przepowiadali Przyjście Sprawiedliwego” (Dz 7, 52). Większość królów sprzyjała pogaństwu. Na-wet w rodowodzie Chrystusa można znaleźć imiona bezbożnych władców, a obok nich kobiety złego pro-wadzenia. To wszystko nie zdołało jednak pokrzyżować Zbawczych Planów Bożych. Pan Bóg nie odstąpił od planu zbawienia, dochował wiernie obietnic, mimo że Izrael usiłował je udaremnić. Co więcej, właśnie za panowania najgorszych spośród królów, wzbudzał Pan Bóg największych proroków i dawał wspaniałe zapowiedzi. Rozważmy chociaż działalność Proroka Izajasza za króla Achaza i jego wspaniałą przepowiednię o cudownym narodzeniu Emanuela z dziewicy (/z 7, 14). Ma przeto słuszność: Psalmista, gdy kreśląc obraz ustawicznego sprzeniewierzania się ludu izraelskiego i niezmiennej miłości i wierności Pana Boga, zaczyna od słów: „Wysławiajcie Pana, bo Dobry, bo na wieki Miłosierdzie Jego” (Ps. 106/105/, 1; 107/106/, 1).

— Zastosowanie. „Ponieważ Izrael był dzieckiem i umiłowałem go i z Egiptu wezwałem syna mego. Ale im głośniej ich wołałem, tym dalej uciekali ode Mnie. Baalom ofiarowali i bałwanom ofiary czynili. A Ja, jak piastun Efraima nosiłem ich na Ramionach Swoich, a nie wiedzieli, że ich leczyłem. Powrozami Dobroci pociągnąłem ich do Siebie, więzami Miłości” (Ks. Oz. 11, 1-4). Ileż mamy powodów, by z wdzięcznością uwielbiać Pana Boga, z pokorą przepraszać, poddawać się z ufnością Kierownictwu Bożemu.

— Postanowienie. Ufne oddanie się Opatrzności Bożej, kierującej naszym życiem.

 

 

Modlitwa.

Wraz z Psalmistą wyznaję wdzięcznym sercem: „Ująłeś mnie za prawą rękę moją i według Woli Twojej prowadziłeś mnie” (Ps 73/72/, 24). Przebacz mi, Boże, że tak często Ci się sprzeciwiałem! „Zgrzeszyłem i źle postąpiłem” (Ks. Kron. 2, 36). Z ufnością oddaję się, Panie, pod Twoje Kierownictwo, Tobie powierzam mój los. „Bo choćbym też chodził wśród cienia śmierci, nie będę się bał zła, albowiem Ty jesteś ze mną” (Ps 23/22/, 4). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 12
  4. uczczenia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w czasie trwania oktawy: Nabożeństwo do Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023