Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

 

Rozmyślanie.

PAN JEZUS MISTRZ ŚWIĘTOŚCI.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — Potrzeba mi Ciebie zawsze, o Boski Mistrzu, albowiem Ty Jeden jesteś Święty i Ty Jeden możesz mnie nauczyć prawdziwej drogi do świętości.

Rozważanie.

1. Poznanie Pana Boga, które jak Jezus oznajmił, jest życiem wiecznym, nie ogranicza się do pracy nad oświeceniem umysłu, lecz obejmuje wolę, pobudzając do umiłowania poznanego Pana Boga i skierowania całego życia do tego, co Mu jest miłe. Dlatego Pan Jezus, nie poprzestając na objawieniu nam Ojca Niebieskiego, poucza nas, jak mamy żyć, jeśli chcemy być Mu mili. „Bądźcie wy tedy doskonali, jako i Ojciec wasz Niebieski doskonały jest” (Mat. 5, 48). W tych krótkich Słowach Boski Mistrz głosi dwie wielkie Prawdy: wzorem wszelkiej świętości jest Pan Bóg, gdyż tylko On jest pełnią Doskonałości bez cienia najmniejszej skazy czy usterki; Wolą zaś Bożą względem nas jest, żebyśmy również stali się doskonałymi. Ideał ten osiągniemy w miarę naszych wysiłków, by odtworzyć w sobie Doskonałość Bożą.

Lecz w jaki sposób ułomne stworzenie ludzkie może w sobie odtworzyć Doskonałość Pana Boga? Oto Pan Jezus, Który jest Życiem i Mistrzem naszym, przychodzi nam ze skuteczną pomocą przez Łaskę, cnoty wlane i Dary Ducha Świętego. On je nam wysłużył i nieustannie na nas je zlewa, tym samym dźwiga nas z płaszczyzny czysto ludzkiej na płaszczyznę nadprzyrodzoną Boską, dzięki czemu stajemy się uczestnikami Natury Boskiej i Życia Boskiego. Wiara daje nam uczestnictwo w Prawdzie Bożej, we właściwym Panu Bogu poznaniu samego siebie i wszystkich rzeczy. Przez miłość zaś uczestniczymy w nieskończonej miłości, jaką Pan Bóg miłuje samego siebie oraz dusze ludzkie — swe stworzenia.

Niepodobieństwem jest dla nas widzieć Doskonałość i Świętość Pana Boga, albowiem Pan Bóg „mieszka w światłości nieprzystępnej”… i „żaden z ludzi… widzieć (Go) nie może” (1 Tym. 6, 16). Lecz mamy Pana Jezusa, Objawiciela, Który w Swej Osobie, przez czyny i Słowa Swoje ukazuje nam Doskonałość Bożą.

Oto Pan Jezus stał się nam doskonałym Mistrzem świętości. Uczy nas, że Pan Bóg chce, byśmy byli Świętymi, ukazuje nam Pana Boga jako Najwyższy i Nieskończony Ideał Świętości, wreszcie umożliwia nam wejście na drogę wiodącą ku temu wzniosłemu Ideałowi.

2. Mówiąc nam: „Bądźcie wy tedy doskonali jako i Ojciec wasz Niebieski doskonały jest”, stawia nam Pan Jezus przed oczyma Wzór doskonałości, któremu nigdy dorównać nie zdołamy, bo doskonałość największych nawet Świętych jest niczym w porównaniu z Doskonałością Pana Boga. Toteż Pan Jezus ostrzega nas, byśmy się nie zadowalali osiągniętym stopniem doskonałości i nie czuli się z tego dumni, gdyż zawsze będzie nam daleko do szczytnego ideału, do jakiego nas powołuje. I dlatego zaleca. byśmy nigdy w drodze nie ustawali, nigdy nie mówili: już dosyć. W żadnym wypadku nie wolno nam uważać naszego postępu jako ostatecznego. Któż osiągnie sprawiedliwość równą Sprawiedliwości Bożej albo miłosierdzie równe Miłosierdziu Jego? Póki żyjemy na ziemi, świętość polega na tym właśnie ustawicznym dążeniu do Doskonałości Bożej: „W dążeniu wzwyż nie znaj przerwy i broń się przed lenistwem”, upomina Św. Augustyn.

Wśród Nieskończonych Doskonałości Bożych, Pan Jezus kładzie szczególny nacisk na miłość. Zachęcając nas do naśladowania swych cnót, domaga się od nas przede wszystkim usilnej praktyki miłości Pana Boga i bliźniego. Przykazanie miłości, podobnie jak dążenie do doskonałości, nie ma granic. Choćbyśmy jak najwięcej Pana Boga umiłowali, nigdy w miłości naszej nie osiągniemy miary, jakiej On jest godnym i jaka Mu się należy. Nie inaczej jest z innością bliźniego. Nasza miłość nie dorówna miłości, jaką Pan Bóg darzy człowieka. Pan Jezus zachęca nas do całkowitej doskonałości i świętości, wymagającej od nas ciągłego posuwania się naprzód i wzwyż. To, co zdołamy osiągnąć, będzie zawsze mało, zawsze niczym w porównaniu z wysokim ideałem, ale Pan Bóg zadowala się tym małym, bylebyśmy do dzieła naszego uświęcenia wnieśli całą naszą dobrą wolę.

Rozmowa.

O Boski Mistrzu, co za wspaniały ideał doskonałości roztaczasz przed moją duszą. Tak, o Jezu, licząc na Twoją Pomoc, pragnę kroczyć tą drogą, mając jedynie na celu wierność Twoim Przykazaniom, spełnienie Woli Bożej i podobanie się Ojcu Niebieskiemu. Lecz jeśli w porównaniu ze Świętymi przyznać się muszę do licznych wad i braków, cóż dopiero mam powiedzieć, gdy ze swoją nędzą staję w obliczu Nieskończonej Doskonałości Boga? A jednak nie ma miejsca na wątpliwości, o Jezu, bo słowa Twe brzmią dobitnie i jasno: „Bądźcie wy tedy doskonali jako i Ojciec wasz Niebieski doskonały jest”.

Toteż nic innego nie pozostaje mi do zrobienia jak przybrać genialną i śmiałą postawę Św. Teresy od Dzieciątka Jezus, nie dopuszczając do duszy zniechęcenia i tak jak ona wołać: „O Panie, Ty nie dawałbyś mi pragnień niemożliwych do spełnienia; pomimo mojej nędzy wolno mi wzdychać i dążyć do świętości. Nie mogę być inną, a więc muszę się znosić taką, jaką jestem, ze wszystkimi swymi niedoskonałościami, ale równocześnie szukać sposobu dostania się do nieba drogą prostą i krótką, jeszcze nie wytkniętą. Żyjemy w wieku wynalazków, ludzie bogaci dziś się już nie trudzą chodzeniem po schodach, ale mają w domach i hotelach wygodne windy. Otóż i ja chciałabym wynaleźć dla siebie taką dźwignię niebieską, która by ninie unosiła aż do Nieba, bo zbyt jestem mała, aby dojść po stromych schodach doskonałości chrześcijańskiej. Dźwignią, która ma podnieść mnie aż do nieba, są Twoje Ramiona, o mój Jezu! A do tego nie potrzeba mi wzrastać, przeciwnie, muszę pozostać małą, jak najmniejszą” (T. Dz. J.: Dz. 9).

O Jezu, te Ramiona Twoje to Duch Święty, któregoś mi zesłał i Łaska, którąś mnie obdarzył: Łaska uświęcająca i Łaska skuteczna, nieustannie wspierająca duszę, która Tobie zawierzyła. Muszę to przyznać: gdy się zniechęcam, gdy uważam, że droga do doskonałości jest zbyt uciążliwa i trudna, i ubezwładnia mię myśl, że ten wysiłek czy akt wielkoduszny przerasta moje siły — dzieje się to dlatego tylko, ze nie uciekam się do Ciebie, nie rzucam się w Twoje Ramiona, nie proszę o pomoc. O słodki Mistrzu, Ty, Który nigdy nas nie opuszczasz, ale jesteś gotów przyjść nam z pomocą według miary naszej ufności, daj, ażebym umiał szukać u Ciebie schronienia i pomocy w każdej potrzebie i z bezgranicznym zaufaniem. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  2. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  3. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 25.
  4. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 18.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  6. Oktawa modłów o jedność Kościoła – dzień 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024