Przewodnik prawdziwej pobożności

 

Brunon Vercruysse SI

1886 rok.

 

Zobacz imprimatur

czyli

 

NOWE PRAKTYCZNE ROZMYŚLANIA

na każdy dzień roku

O Życiu Pana naszego Jezusa Chrystusa ku użytkowi wiernych,

którzy żyjąc wśród świata, dążą do doskonałości.

 

 

TOM II

(od 1 lipca do 31 grudnia)

 

 

NIHIL OBSTAT.

Gdy książka pod tytułem: ,,Przewodnik prawdzi­wej pobożności czyli Nowe, praktyczne rozmyślania na każdy dzień roku Życia Pana naszego Jezusa Chrystusa zgodną jest we wszystkim z przepisami Wiary Świętej Katolickiej i moralności i bardzo pożyteczną tak dla osób duchownych jako też świeckich, przeto daje jej Ordynariat Metropolitalny najchętniej aprobatę i zaleca ją wiernym do czytania.

 

 

OD OBDYNABTATD METBOPOL. O. Ł.

Lwów, dnia 11 sierpnia 1885.

+ Seweryn

Arcybiskup.

 

 

Modlitwa przed rozmyślaniem.

O Panie mój i Boże! Wierzę mocno, że jesteś tutaj obecny i że Oczy Twoje ku mnie są zwrócone; upadam przed Tobą na kolana, czując się niego­dnym stanąć przed Obliczem Twoim, pełen jednak ufności w Twą nieskończoną Dobroć, błagam Cię pokornie o Łaskę, bym to rozmyślanie odprawił na Twoją większą Chwałę i mój duchowny pożytek. Oświeć mój rozum, wzrusz serce moje, wzmocnij mą wolę, abym Cię lepiej poznał, bardziej ukochał i wierniej Tobie służył.

O tę Łaskę proszę za wstawieniem się Najświętszej Panny Maryi, moich Świętych Patronów i Patronek, i mego Anioła Stróża. Amen.

 

 

Modlitwie tej towarzyszyć musi nasza własna wewnę­trzna praca, — niemniej sumiennie zachować należy pobożne praktyki i przepisy, podane przez mistrzów życia duchownego, od których zachowanie prawie cała wartość rozmyślania zależy.

Przepisy te są:

Pokaż przepisy

1) Wieczorem zastanowić się dobrze nad punktami rozmy­ślania i to tak, jak gdybyśmy je mieli nazajutrz innym powtórzyć — zajmować należy nimi myśli nasze, kładąc się do snu i ze snu się budząc — w modlitwie też porannej prosić o Łaskę dobrego rozmyślania.

2) Przed modlitwą przygotowawczą spytać się samego siebie: W czyjejże obecności mam stanąć za chwilę?…. i dlaczego?…

3) Przy końcu rozmyślania zmówić : „Ojcze nasz” lub „Zdro­waś Marya“ i zrobić krótki jakby egzamin, jak też to roz­myślanie odprawiłem? Jeżeli dobrze, podziękuję Panu Bogu za to, jeżeli źle, zastanowię się, z jakiej to przyczyny, aby je na przyszły raz usunąć.

4) Jeżeli dla wielkiego osłabienia ciała lub znużenia umysłu czujemy się niezdolnymi do odprawienia rozmyślania, to przejdźmy przynajmniej w myśli wszystkie czynności, które w tym dniu nas czekają. Pomyślmy nad tym, jak dobrze je wypełnić — dobrze wobec Pana Boga i wobec ludzi — postanówmy silnie tak je wykonać i prośmy Pana Boga, by raczył każdą czynność nasze pobłogosławić.

5) Możemy także oskarżać się przed Panem Bogiem z dziecięcą prostotą i ufnością, tak jak się oskarżamy przy Świętej Spo­wiedzi…. z naszej nieudolności w rozmyślaniu, z naszej nędzy duchowej, z naszych błędów i braków, wyliczając je szczegółowo.

 

Uniżmy, upokórzmy się w ten sposób przed Panem Bogiem i po tej modlitwie bądźmy cierpliwszymi, zgodniejszymi z Wolą Bożą i gorliwymi w wypełnianiu dobrych uczynków — oto co nazywamy także rozmyślaniem bardzo dobrze odprawionym. „Z owocu drzewo bywa poznane”, powiedział Pan Jezus. “Ex fructu arbor agnoscitur” (Mat. XII, 33).

 

 

I. Wystaw sobie, że jesteś w świątyni wśród rzeszy, słuchającej Nauk Pana Jezusa.

II. Proś o Łaskę, byś nigdy nie był głuchym na Słowo Boże.

 

 

I. Punkt.

Pan Jezus wzywa do Siebie tych, którzy pragną sprawiedliwości.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE [*]. Pan Jezus wszedł po raz drugi do świątyni w ostatni dzień święta, obcho­dzony najuroczyściej, w tym bowiem dniu żydzi, według zwyczaju pili wodę z Siloe i skrapiali nią ołtarze, prosząc o urodzaje ziemne. Korzy­stając z nadzwyczajnego napływu ludu, Pan Jezus rozpoczął Swe Boskie Nauki stosować do obrzędów uroczystości. Stał Jezus, mówi Jan Święty, i wołał mówiąc: Jeśli kto pragnie, niech do Mnie przyj­dzie, a pije. Jeśli kto pragnie prawdy i sprawiedliwości, która daje nadnaturalne życie duszy i obfitość świętych uczynków, niech przyjdzie do mnie, niech wierzy we Mnie, a nasycony będzie; jako mówi Pismo, rzeki wody żywej popłyną z ży­wota jego (Jan VII).

ZASTOSOWANIE. Za przykładem Boskiego Mi­łosierdzia, chciej korzystać z każdej sposobności przywiedzenia do cnoty i pobożności tych, z któ­rymi przestajesz. Jedno zbożne słowo, powiedzia­ne w stosownej chwili, może dokazać wiele dobrego! A nie zabraknie ci słów, jeżeli masz Mi­łość Bożą w sercu; popłyną z niej, jako płynie woda ze źródła swojego.

UCZUCIA [**]. Proś Pana Jezusa, aby raczył zapalić twe serce Miłością Swoją i żebyś mógł udzielić tej miłości drugim.

POSTANOWIENIE [***]. Módl się często do Najsłod­szego Serca Pana Jezusowego o dar pozyskiwania serc ludzkich dla Pana Boga.

 

 

II. Punkt.

Pan Jezus słodkością Mowy Swojej rozbraja tych, którzy Go przyszli pojmać.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Książęta i najwyżsi kapłani po­stanowili pojmać Pana Jezusa i kazać Go przyprowa­dzić, jeśliby jeszcze nauczał w świątyni. W tym celu wysłali wielu ze sług swoich. Ale ci za­chwyceni i ujęci Nauką Zbawiciela, nie mieli od­wagi pojmać Go; ani się Nań żaden ręką nie targnął. Przyszli tedy słudzy do najwyższych kapłanów i faryzeuszów. A oni im rzekli: czemuście Go wy nie przywiedli? Odpowiedzieli słudzy: Nigdy tak żaden człowiek nie mówił, jako ten (Ibid.)

ZASTOSOWANIE. Wiedział dobrze Zbawiciel, że w świątyni czekają nań, aby go pojmać i do więzienia wtrącić, jednak nie wahał się wejść do niej, albowiem powoływał go tam obowiązek mi­łości i gorliwości. Naśladuj to męstwo i tę stanowczość. Bądź wierny i niezłomny w dopeł­nieniu obowiązków Chrześcijanina Katolika, cho­ciażbyś się miał narazić na wzgardę, pośmiewisko i prześladowania bezbożnych. Rozważ następnie, że się Nań żaden ręką nie targnął, bo czas Jego jeszcze nie przyszedł (Ibid.), tj. dzień, w któ­rym chciał za nas ponieść śmierć krzyżową z rąk nieprzyjaciół. Stąd słusznie wnieść powinieneś, że nieprzyjaciele i prześladowcy twoi tylko wtedy mogą cię dosięgnąć, kiedy Pan Bóg chce i w sposób, jaki Pan Bóg chce.

UCZUCIA. Módl się o żywą wiarę w Opatrz­ność Bożą, czuwającą nad nami i o Łaskę zga­dzania się zawsze z Jej Rozporządzeniami.

POSTANOWIENIE. Wzgardź wszelką trwogą ludzką, gdy idzie o spełnienie obowiązku.

 

 

III. Punkt.

Nikodem faryzeusz broni Pana Jezusa.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Faryzeusze i najwyżsi kapłani rozgniewani, że ich zabiegi i starania zostały zniweczone, zgromadzili się wieczorem, aby obmyśleć nowe środki pochwycenia Chrystusa Pana. Je­dnakże znalazł się między nimi jeden, który bro­nił Jego sprawy; był to Nikodem, ten sam, który w pierwszym roku publicznych Nauk Pana Jezusa, przy­szedł do niego w nocy na rozmowę. Otóż Ten rzekł do nich: Azali zakon nasz sądzi człowieka: jeśliby pierwej nie usłyszał od niego i zrozumiał co czyni? Na to rozumne odwołanie się do pierw­szych zasad sprawiedliwości, zamiast wejrzeć w siebie, rzucają mu w oczy obelgę: Aboś i ty jest Galilejczyk? Badaj Pismo, a zobacz, że w Galilei prorok nie powstaje. I wrócili się każdy do domu swojego (Ibid.)

ZASTOSOWANIE. Każdy z nas oburza się na tych ludzi namiętnością zaślepionych, ależ nie­stety! Jeśli przysądzamy, jeśli ganimy, jeśli po­tępiamy bliźniego, nie starając się poznać pobu­dek jego działania, czyliż nie naśladujemy owych niegodziwych sędziów?

ROZMOWA DUSZY [****] z Najświętszą Maryą Panną, Której dzisiaj wzywamy Najświętszego Imienia, jako w ostatni dzień oktawy Jej Narodzenia.

 

 

 

Zachęcamy do uczczenia:

  1. Krzyża Świętego w miesiącu Wrześniu ku czci Jego poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Krzyża Świętego – dzień 15
  2. Świętych Aniołów Stróżów w miesiącu Wrześniu ku Ich czci poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Świętych Aniołów Stróżów – dzień 15
  3. Bł. Bronisławy w miesiącu Wrześniu ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo wrześniowe ku czci Bł. Bronisławy – dzień 15
  4. Najświętszej Maryi Panny, Siedmiu Jej Boleści w dniu Jej święta: Nabożeństwo ku czci NMP  Matki Bolesnej.

 

 

 

[*] Ażeby ta książka rozmyślań nie stała się tylko książką czytań duchowych, należy zatrzymać się chwilkę i celem jasnego zrozumienia zastanowić się dobrze nad każdym głównym zdaniem rozważania i zastosowania, tak jak gdyby każde zdanie tworzyło osobny ustęp. Twoje własne myśli i uwagi oświecą cię i wzruszą więcej, niż wszystkie inne, podane przez innych. Bylibyśmy użyli tej formy zdań od­dzielonych ustępami, gdyby nie to, że wtedy objętość książki stałaby się o wiele obszerniejszą, a tym samym i cena wyższą.

[**] Wzbudzaniu uczuć należy poświęcić jak najwięcej czasu, gdyż przez nie tylko rozmyślanie, czyli medytacja staje się modlitwą. One zapalą i rozniecą w nas ogień Mi­łości Bożej. One rozmyślaniu naszemu nadadzą pewnego na­maszczenia i utrzymają nas przez cały dzień w gorącości ducha. Niepodobna też, aby w ciągu rozmyślania nie obu­dziło się w nas wiele innych uczuć, które, jak już wspomnieliśmy, są nierównie skuteczniejsze, bo pochodzą z głębi własnej duszy lub z natchnienia Bożego.

[***] Nie dosyć jest czynić dobre postanowienia, należy przede wszystkim zachęcić się i zmusić moralnie do wyko­nania powziętych postanowień. W tym celu należy uważnie rozbierać motywy czyli pobudki, jakimi są:

1) Wielkie korzyści, wypływające z wiernego wypeł­nienia dobrych postanowień w tym i przyszłym życiu.

2) Słuszność i sprawiedliwość. Czegóż bowiem wyma­gają od nas przyrzeczenia dane na Chrzcie Świętym?… sama na­zwa Chrześcijanina…. ucznia i naśladowcy Jezusa Chrystusa? Jako też krótkość i wartość czasu?

3) Wielka łatwość wykonania… wszystko się ogranicza na kilku niewielkich usiłowaniach, na kilku umartwieniach, które Łaska Boża jeszcze łatwiejszymi czyni.

4) Radość. Jakże gładkim zadowoleniem napełnia nas trud lub ofiara podjęta z miłości ku Panu Bogu. A przede wszystkim jakąż to pociechę będziemy z tego mieli w go­dzinę śmierci.

5) W końcu konieczność dobrych postanowień wykona­nych czynem. Ale jednego potrzeba (Łuk. X. 42), powie­dział Pan Jezus, jednej tylko rzeczy, tj. bym się uświęcił i zbawił, a do tego konieczne mi są dobre, a silne i skute­czne postanowienia.

[****] Rozmowa duszy czyli właściwa modlitwa jest bardzo zaleconą przez mistrzów życia duchownego. Uczucia i po­stanowienia, podane w punktach rozmyślania, dostarczą za­wsze obfitego do niej przedmiotu. Można ją częściej powta­rzać prowadząc raz z tą, drugi raz z inną osobą Trójcy Przenajświętszej, albo z Przeczystą Boga Rodzicielką. Albo z którym ze Świętych Patronów swoich, według własnej pobożności i natchnienia. W rozmowie duszy, czyli w modli­twie, zakończającej rozmyślanie, jest rzeczą bardzo poży­teczną ofiarować Panu Bogu praktyczne postanowienia na ten dzień i prosić Go usilnie o Łaskę wytrwania.
Często­kroć tracimy cały owoc rozmyślania, jeśli nie czynimy praktycznych postanowień na ten właśnie dzień, w którym rozmyślamy, albo nie prosimy gorąco o pomoc z Nieba, do wykonania dobrych posta­nowień, rachując zbyt wiele na własne siły.

Rozważania duchowe należy zakończyć odmówieniem „Ojcze nasz“ lub „Zdrowaś Marya”.

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023