Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

Rozmyślanie.

PAN RYCHŁO PRZYJDZIE.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — Stanę w Obecności Pana Jezusa Ukrytego w Najświętszym Sakramencie i będę słuchał Jego podwójnego wezwania do ufności i pokuty, które wyraża dzisiejsza Liturgia.

Rozważanie.

1. Po przemyśleniu programu świętości, do którego realizacji wszyscy mamy dążyć, rozważanie wspaniałych zdań z dzisiejszej Liturgii przyniesie nam wiele pociechy. Każde z nich wzywa nas do gorącej ufności w Pomoc Bożą. „Rychło przyjdzie zbawienie twoje, dlaczego więc w smutku żyjesz?… Przyniosę ci uwolnienie i zbawienie, nie bój się… Jak matka pociesza dziatki swoje, tak was cieszyć będę, mówi Pan” (BR.). Pan Bóg nie chce niepokoju i małoduszności. Jeśli nas wzywa na drogę wysokiej Świętości, nie pozostawia nas własnym siłom, ale sam staje się nam pomocą i podporą.

W dzisiejszej Mszy Świętej okazuje się jasno, że Pan Jezus przychodzi nie tylko do narodu żydowskiego lub dla niewielu wybranych, ale także dla pogan, dla wszystkich. „Oto przychodzi Pan, aby zbawić narody” (Introit).

Ufajmy więc i radujmy się, jak nas do tego zachęca Św. Paweł Apostoł: „A Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadzieję” (Rzym. 15, 4). Ażeby zaś nasze nadzieje w Chrystusie Panu były umocnione konkretnymi faktami, Ewangelia (zob. Mat. 11, 2-10) ukazuje nam wielkość Jego dziel: ,,Ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci bywają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim Ewangelia jest opowiadana”.

Nie ma takiej nędzy moralnej i materialnej, której by Pan Jezus nie mógł uleczyć. Żąda On od nas jedynie tego, abyśmy wyszli naprzeciw Niego z sercem rozprzestrzenionym Wiarą i żywą ufnością w Jego Wszechmocną i Najłaskawszą Miłość.

2. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus zwraca naszą uwagę na mężną i surową postać Chrzciciela: „Coście wyszli na pustynię widzieć? Trzcinę chwiejącą się od wiatru? Człowieka w miękkie szaty obleczonego?…”.

Jeśli pragniemy przygotować serca nasze na Przyjście Pana Jezusa, musimy, tak jak Chrzciciel, oderwać się od dóbr ziemskich. Jan opuścił wszystko i w odosobnieniu na puszczy prowadził pokutne życie. Przykład jego wzywa nas do samotności wewnętrznej, do samotności serca, do oddalenia się od stworzeń, abyśmy w głębokim skupieniu, milczeniu, odosobnieniu, o ile pozwalają na to obowiązki naszego stanu oczekiwali Przyjścia Pana Jezusowego. I musimy trwać w tym oczekiwaniu, nawet w oschłości i ucisku: „Oto ukaże się Pan — śpiewa Kościół Święty w pacierzach kapłańskich — i nie zawiedzie: jeśliby zwlekał, oczekiwaj Go, bo nie omieszka przyjść”.

Ze skupieniem wewnętrznym musimy połączyć większego ducha pokuty i umartwienia. Zbadajmy się, czy gorliwie odprawiamy pokuty i umartwienia przepisane przez regułę, albo dobrowolnie podjęte za zgodą naszego spowiednika czy przełożonych. A jeśli stwierdzimy, że za mało dotąd uczyniliśmy w tym względzie, to mamy sposobność postanowić dodanie jakiegoś umartwienia w jedzeniu, w spoczynku, odzieniu czy też podjęcia się jakiejś ciężkiej lub niemiłej dla natury pracy.

Jeśli chcemy zakosztować słodkich radości Bożego Narodzenia, musimy umieć przygotować się przez takie usposobienie, o jakie Kościół Święty każe nam dziś prosić: „Najpokorniej błagamy Cię, Panie, naucz nas gardzić tym, co ziemskie, a miłować rzeczy niebieskie” (MR.).

Rozmowa.

O Słowo, Zbawicielu mój, czyż mogę wątpić, że przyszedłeś na tę ziemię, by mnie zbawić i uświęcić? Czyż nie mogę zbliżyć się do Ciebie z bezgraniczną ufnością i poufałością, skoro Ty niczego nie szczędziłeś, by mi dowieść Twej Nieskończonej i Najłaskawszej Miłości? Czy Twoje Wcielenie, Twoje kwilenie dziecięce, Twe Życie pokorne i ukryte, Twe Apostolstwo i Cuda, Twoja Najboleśniejsza Męka i Śmierć, wszystka Twa Krew za nas przelana, nie będą dla mnie dostatecznym bodźcem, abym uwierzył w Twoją Miłość i otworzył serce dla bezgranicznej ufności?

„O Boże mój, dobrze rozumiem Twoją Miłość ku mnie… Czuję to jasno, że choćby sumienie moje było obciążone winami całego świata, nie straciłabym ufności, ale złamana bólem i żalem pośpieszyłabym co prędzej ukryć się na Łonie mego Zbawcy. Wiem, jak kocha On marnotrawnego syna, słyszałam Jego słowa tak słodkie, wyrzeczone do Magdaleny, do Samarytanki, do cudzołożnicy. Nie, nikt przestraszyć mnie nie może, znam bowiem całą głębię Miłości i Miłosierdzia Pańskiego. Wiem, że góry przewinień w jednym oka mgnieniu mogą się rozwiać i w nicość zamienić jak kropla wody rzucona na gorejące ognisko” (T. Dz. J.: Dz. 11 i 10).

Z taką ufnością, o mój Jezu, chcę rozpoczynać zawsze moją drogę i ponawiać stale me wysiłki.

Wzywasz mnie w tym Adwencie do większego skupienia i do głębszego milczenia wewnętrznego, abym mógł lepiej słuchać Twego Głosu i przygotować się na Twe Przyjście.

Ucisz we mnie te nieustanne nawoływania rzeczy marnych, które odrywają mnie od Ciebie, głosy ciała i krwi, miłości własnej, wrażliwości, tę rozpraszającą grę fantazji, wyobrażeń, myśli i trosk bezużytecznych.

Muszę przyznać, myśli moje i serce stają się często podobne do wzburzonego morza, którego fale przelewają się bezustannie z ogłuszającym hukiem; a mimo to, jeśli tylko zechcesz, wystarczy jedno Twe skinienie, by nastał pokój i zupełne uciszenie.

Ale dajesz mi zrozumieć, że milczenie wewnętrzne wymaga oderwania się od siebie samego, od stworzeń oraz żąda umartwienia wewnętrznego. Tak, z miłości ku Tobie, będę umartwiał swoją ciekawość w spojrzeniach, w słuchu, w myśli i wyobraźni.

Pragnę uciszyć moje namiętności i dlatego postanawiam umartwiać więcej swe ciało.

O Słowo Przedwieczne, Zbawicielu mój, pociągnij do Siebie wszystkie moje władze, zwróć mój wewnętrzny wzrok tylko na siebie, abym szukał i słuchał tylko Ciebie, o Słowo Przedwieczne mego Boga Przedwiecznego. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 10
  4. uczczenia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w czasie trwania oktawy: Nabożeństwo do Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej.
  5. uczczenia Przeniesienia Świętego Domku Loretańskiego: Nabożeństwo ku czci Przeniesienie Świętego Domku Loretańskiego.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023