Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

PIERWSZE ODWIEDZINY W ŚWIĄTYNI.

 

 

Józef i Marya, jak wszyscy bogobojni Izraelici, stosowali się we wszystkim do przepisów Prawa. Gdy upłynęło osiem dni od narodzenia, poddali Dzieciątko obrzezaniu i nadali Mu Imię (zob. Łuk. 2, 21). Po czterdziestu dniach zanieśli Dzieciątko po raz pierwszy do świątyni jerozolimskiej (Łuk. 2, 22-24). Marya miała według prawa poddać się ceremonii oczyszczenia (Ks. Kapł. 12, 1-15), Józef zaś miał poświęcić Dziecię Boże Panu, jako pierworodnego syna i złożyć za nie okup (zob. Ks. Wyj. 13, 1-2; 11-15). Było to zgodne z Zamiarami Zbawiciela, który we wszystkim chciał poddać się prawu obowiązującemu wszystkich ludzi i całe swe życie oprzeć na posłuszeństwie.

 

1. Oczekiwanie i przybycie Zbawiciela.

 

Pierwsze Przyjście Syna Bożego, Który stał się Człowiekiem, do świątyni, w której Ojciec Niebieski przebywał i cześć odbierał, było wydarzeniem o tak wielkim znaczeniu, że od wieków Pan Bóg je uroczyście zapowiedział:

„Oto ja posyłam anioła mojego,
i zgotuje drogę przed obliczem moim,
A teraz przyjdzie do kościoła swego
Panujący, którego wy szukacie.
I Anioł przymierza, którego wy pożądacie.
A oto idzie, mówi Pan Zastępów” (Mal 3, 1).

Świątynia zburzona przez Nabuchodonozora (zob. 2 Ks. Król. 25, 8-9), powstała na nowo dla Pana Jezusa (zob. Ks. Ezdr. 3-6), Herod Wielki zaś przebudował ją ze wspaniałością, która zaćmiła zupełnie świątynię Salomona. Niedawno w tej świątyni Anioł zapowiedział narodzenie Posłańca Pańskiego (zob. Łuk. 1, 5-25). Pobożni Izraelici z utęsknieniem wyglądali zbliżającego się Mesjasza (zob. Łuk. 2, 38), Jeden z nich, starzec Symeon otrzymał nawet od Ducha Świętego zapowiedź, „że nie umrze, dopóki by pierwej nie oglądał Chrystusa Pańskiego” (Łuk. 2, 26). Powszechne więc było oczekiwanie Zbawiciela.

Przepowiednie proroków pozwalały spodziewać się, że Zbawiciel wkroczy do świątyni uroczyście i z przepychem. Tego właśnie oczekiwała większość Izraelitów. A przecież dokonało się to bardzo cicho i z wielką prostotą. W progi świątyni wkracza uboga para Małżonków. Józef niesie parę gołąbków przeznaczonych na ofiarę. Marya trzyma w Ramionach Niemowlę. Przed jedną z bram świątyni, bramą Nikanora, wita ich kapłan. Marya z godnością składa Dzieciątko w jego ręce. On podnosi Je ku Niebu, jako własność Pana Boga, a potem zwraca rodzicom, otrzymawszy pięć sykli jako ofiarę. Matka składa następnie ofiarę oczyszczenia, a kapłan błogosławi Ją.

Przez te proste czynności dokonało się coś bardzo wielkiego. Zbawiciel po raz pierwszy wstępuje w progi świątyni, przejęty czcią i uwielbieniem dla Majestatu Ojca. Gdy kapłan podnosił Go ku Niebu, odnowił akt ofiarowania się, jakiego dokonał już w Łonie Matki: „Oto idę, abym pełnił, o Boże, Wolę Twoją” (Żyd. 10, 7). Była to ofiara poranna Jego Życia, introit wielkiej
ofiary jaką miał złożyć w Wielki Piątek. Tak więc to pierwsze wejście do świątyni było chwilą uroczystą i pełną głębokiego znaczenia. Po raz pierwszy rozpoczęła się Ofiara godna Boga. Ofiara, której woń drogocenna wznosi się dotąd w Niebo nieustannie. Dlatego Kościół Święty z weselem obchodzi pamiątkę tego wydarzenia: „Jako Imię Twoje, o Boże, tak i Chwała Twoja do krańców ziemi: sprawiedliwości pełna jest Prawica Twoja. Wielki jest Pan i nader Chwały godzien w Boskim grodzie Swoim” (Introit na Ur. Oczyszczenia NMP.)

— Zastosowanie. Zbawiciel przychodzi codziennie na nasze Ołtarze i do dusz naszych, tak, jak niegdyś przybył do świątyni jerozolimskiej. Jest to przedłużenie ofiary, jaka się wówczas zaczęła, a odbywa się tak samo cicho, bez żadnego zewnętrznego blasku, jak wtedy. Jak Go przyjmujemy? Czy w postawie kapłana świątyni, czy starca Symeona? Czy nie odczuwamy zawstydzenia wobec niektórych świeckich katolików? Przychodzą oni codziennie „wiedzeni natchnieniem”, nie zmuszani, gorliwi i punktualni, choć często jest to niemałą ofiarą z ich strony. Przychodzą, „wyglądając pociechy Izraela”, spragnieni Łaski, jaką daje Msza Święta i Komunia Święta. Odchodzą do swych domów, gdyż „oczy ich ujrzały zbawienie”, szczęśliwi, obdarzani bogactwem Łaski. Wysławiają Pana Boga i wszystkim o Nim mówią. Ich praca codzienna, opromieniona radością ofiary, jest przedłużeniem modlitwy i cichym apostolstwem. A my, słudzy Boży?

— Postanowienie. Głęboka wdzięczność za skarb Eucharystii.

 

2. Przyjęcie Zbawiciela.

 

Oczy kapłana, który przyjął wchodzącego do świątyni Mesjasza i w którego ramionach rozpoczęła się ofiara mesjańska, były zaślepione. Urzędowi przedstawiciele kapłaństwa starotestamentowego nie poznali Pana. Toteż prorok Malachiasz zapowiedział:

„Kto będzie mógł myślą ogarnąć dzień przyjścia Jego
i kto się ostoi na widzenie Jego?
Bo On jak ogień stapiający
i jak ziele wałkarza.
I usiądzie, oczyszezając i wypalając srebro
i oczyści synów Lewiego
i przeceni ich jak złoto i jak srebro” (Mal 3, 2-3).

Tajemnica ta, tak samo jak Tajemnica Wcielenia i Narodzenia, dostępna jest dla kilku prostych dusz. Symeon „sprawiedliwy i bojący się Boga” i „wyczekujący pociechy Izraela”, przybywa do świątyni za sprawą Ducha Świętego, bierze w ramiona Boże Dzieciątko i wygłasza swą wspaniałą modlitwę Nunc dimittis (zob. Łuk. 2, 25-32). Znalazła się tam w tej samej chwili, także podeszła w latach Anna, która dniem i nocą służyła Panu Bogu w poście i w modlitwie. Oddaje Chwałę Panu Bogu i opowiada o Dzieciątku wszystkim, którzy oczekiwali wybawienia Jerozolimy (zob. Łuk. 2, 36-38).

— Zastosowanie. Oby do nas mogło się stosować to, co Kościół Święty mówi o starcu Symeonie: „Starzec niósł Dziecię, a Dziecię prowadziło starca”. Obyśmy każdego ranka mogli wyrażać jego słowami naszą wdzięczność: „Teraz, o Panie, według Słowa Twego uwalniasz sługę Twego w pokoju, bo ujrzały oczy moje zbawienie Twoje, któreś zgotował wobec wszystkich narodów” (Łuk. 2, 29-31).

— Postanowienie. Ożywienie gorliwości w korzystaniu ze skarbu Eucharystii.

 

 

Modlitwa.

Przebacz mi Boże moją obojętność i opieszałość w korzystaniu z Eucharystii! „Prosimy Cię, Panie Boże nasz: niech Przenajświętsza Tajemnica, którąś ustanowił dla utrwalenia naszego odrodzenia, za Przyczyną Błogosławionej Maryi zawsze Panny, stanie się nam pomocą tak dla doczesnego, jak dla przyszłego życia” (Pokomunia). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na okres Bożego Narodzenia.
  2. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  3. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego w okresie Bożego Narodzenia: Nabożeństwo na okres Bożego Narodzenia
  4. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  5. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 10.
  6. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 3.
  7. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024