Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

POKUTA ADWENTOWA.

 

 

„Do Ciebie wznoszę serce moje, Boże mój. Tobie ufam, nie będą zawstydzon”. Z tą modlitwą błagalną Introitu wchodzimy w święty okres Adwentu i w nowy Rok Kościelny. W Liturgii adwentowej przeżywa Kościół Święty okres przygotowania ludzkości na pierwsze zstąpienie na świat Słowa Wcielonego. Pamiątkę tego faktu święcimy w Noc Bożego Narodzenia. Żywy udział w Liturgii adwentowej ma nas przygotować na Przyjście Pana Jezusa do dusz naszych przez Łaskę, to bowiem jest właściwym celem Jego pierwszego Przyjścia na świat w ludzkiej postaci, to urzeczywistnia się wciąż na nowo i pogłębia w każde święto Bożego Narodzenia.

W pierwszą niedzielę Adwentu Kościół Święty wzywając nas do pokuty, nastraja dusze nasze na zasadniczy ton owego przygotowania.

 

1. Powstańcie ze snu!

 

W dzisiejszej Lekcji (zob. Rzym. 13, 11-44) przemawia do nas Kościół Święty ustami Św. Pawła, Apostoła Narodów; „Bracia, znając czas, wiecie, że pora nam już powstać ze snu. Teraz bowiem bliższe jest zbawienie nasze niż wówczas gdyśmy uwierzyli. Noc już minęła i przybliżył się dzień. Odrzućmy tedy uczynki ciemności i przywdziejmy zbroję światła. Jako w świetle dnia postępujmy szlachetnie, nie w ucztach i pijaństwie, nie w rozpuście i wszeteczeństwie. Lecz przyobleczmy się w Pana Jezusa Chrystusa”.

Te słowa napotkał Św. Augustyn, gdy idąc za wewnętrznym natchnieniem otworzył Pismo Święte. Słowa te uczyniły zeń Świętego pokutnika. Według myśli Kościoła Świętego mają one i nas zachęcić do pokuty adwentowej, wskazując jej istotny sens. Mamy powstać ze snu grzechowego, a przynajmniej ze snu codziennych błędów i słabości, jeśli nie ogarnął nas śmiertelny sen grzechów ciężkich. Codzienne słabości i błędy, ustępstwa na rzecz zmysłowości i wygodnictwa, lenistwa i niechęci do ofiary, pychy i samolubstwa, to właśnie „uczynki ciemności”. Trzeba nam powstać ze snu, który czyni naszą modlitwę płytką i bezmyślną, sprawia, że jesteśmy tak bardzo powierzchowni i roztargnieni. Najgłębszą bowiem przyczyną większości naszych win i słabości jest brak skupienia i ducha wewnętrznej modlitwy.

Powstanie ze snu oznacza więc odnowienie moralne i pogłębienie życia religijnego. Jest to warunek wzrostu i umocnienia w Łasce, co stanowi owoc świąt Bożego Narodzenia. Myśli, które podsuwa nam Kościół Święty w niedzielę rozpoczynającą nowy Rok Liturgiczny, to program nie tylko na okres Adwentu, lecz na cały Rok Kościelny i na całe życie. Z roku na rok mamy go pogłębiać i coraz doskonalej wypełniać.

— Zastosowanie. W zakonnej rodzinie Św. Franciszka Adwent jest okresem postu. Umartwienie zewnętrzne ma na celu „ożywienie ducha” (Konstytucje kapucyńskie). Chodzi o to, by się otrząsnąć ze snu duchowego. Pokuta adwentowa wtedy tylko nabierze pełnej wartości, gdy posłuszni wezwaniu Apostoła i Kościoła, wypowiemy zdecydowaną walkę naszym wadom, zwłaszcza wadzie głównej i złym nawykom; gdy pogłębiać będziemy nasze życie modlitwy i ducha skupienia przy pracy (Pius XII). Trzeba nam tym poważniej wziąć do serca dzisiejsze wezwanie, tym rzetelniej wypełniać adwentowy program, im skromniejsze są na zewnątrz nasze uczynki pokutne w Adwencie!

— Postanowienie. Starać się o większe skupienie.

 

2. Pan nadchodzi!

 

Kościół Święty wie, że pokuta adwentowa, nasze powstawanie ze snu, nie jest łatwe. Dlatego pełne powagi wezwanie do pokuty zawarte w dzisiejszej Lekcji, popiera w Ewangelii (zob. Łuk. 21, 25-33) mocnym wołaniem: „Pan nadchodzi”. U schyłku i na progu Roku Liturgicznego stawia nam Kościół Święty przed oczy obraz Pana Jezusa, przychodzącego przy końcu świata. Już nie w uniżeniu, lecz „z Mocą wielką i Majestatem”; już nie po to, by świat zbawić, lecz by go sądzić i wprowadzić do Swego Wiecznego Królestwa tych, którzy przyjęli Jego Łaskę.

Przez całe życie mamy się przygotowywać na to pełne Chwały Przyjście Pana Jezusa i pomnażać się w Jego Łasce. Co roku powraca Adwent, byśmy to przygotowanie coraz głębiej przeżywali; byśmy się budzili na nowo, jeśliśmy się zdrzemnęli lub zasnęli na dobre. Z każdym Adwentem jesteśmy coraz bliżsi tego, co Św. Paweł Apostoł w dzisiejszej Lekcji nazywa „zbawieniem naszym”, a Pan Jezus w Ewangelii „Odkupieniem”. Dla każdego z nas to zbawienie i Odkupienie urzeczywistni się w chwili śmierci, która poprzedzi wielki Dzień Sądu.

Dlatego dziś, na progu Adwentu słyszymy wołanie Kościoła Świętego: „Pan nadchodzi”, to wezwanie modlitewne Maran-atha, które pierwsi Chrześcijanie powtarzali tak często jak my Amen, a które podtrzymywało w nich czujność i gorliwość. Ono zbudziło o północy śpiące panny: „Oto Oblubieniec nadchodzi, wyjdźcie Mu naprzeciw!” (Mt 25, 6).

— Zastosowanie. Św. Franciszek chce, byśmy kierując nasz wzrok duchowy na ów wielki Dzień Przyjścia Pana Jezusa, ożywiali przez to w sobie ducha pokuty. Oto jego słowa do braci: „Wielkie rzeczy przyrzekliśmy, większe nam są obiecane. Dochowajmy naszych przyrzeczeń, oczekując tego, co nam obiecano. Rozkosz trwa krótko, a kara wiecznie. Za niewielkie cierpienie, nieskończona Chwała. Wielu jest powołanych, ale mało wybranych. Każdy otrzyma zapłatę” (Celano)*. Czyż nie brzmi to jak opisowe ujęcie dzisiejszego wezwania Kościoła Świętego: „Powstańcie ze snu. Pan nadchodzi?”

— Postanowienie. Zwalczać starannie wadę główną i inne wady.

 

 

Modlitwa.

Boski Zbawicielu! Pragniesz się teraz narodzić w mej duszy przez Łaskę. Chcesz coraz doskonalej w niej panować, aby kiedyś dać mi pełniejszy udział w Twej Chwale. Pragnę przez prawdziwą pokutę przygotować radośnie drogę Twojej Łasce. Z wielką pokorą, świadom swej słabości i nędzy, błagam wraz z Kościołem Świętym o pomoc: „Do Ciebie Boże wznoszę serce moje. Tobie ufam. Niech nie szydzą ze mnie nieprzyjaciele moi. Bo nie będzie zawiedziony, kto zdał się na Ciebie… Daj mi, o Panie, poznać Drogi Twoje i Ścieżek Twoich naucz mnie!” Amen.

 

 

—————————————

Przypisy do powyższego rozważania:

(*) Thomas von Celano: „Leben und Wunder des hl. Franziskus v. Assis” (Życie i cuda Św. Franciszka z Asyżu). Einflihrung, Übersetzung, Anmerkungen von P. Engelbert Grau OFM.; Wed. i. Westf. 1955. — Queilenschriften hrsg. von den deutschen Franziskanen.

 

 

Zachęcamy do uczczenia:

  1. Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  2. Modlitwy na I Niedzielę Adwentu.
  3. Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 3
  4. Świętego Patrona dnia dzisiejszego, Św. Franciszka Ksawerego: Nabożeństwo do Św. Franciszka Ksawerego.

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023