Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

PRZYGOTOWANIE ŚWIATA POGAŃSKIEGO.

 

 

Izrael miał specjalne powołanie w Bożym Planie zbawienia. Miał być ojczyzną dla Zbawiciela jako Człowieka, miał otrzymać pierwszy Jego błogosławieństwo i przekazać je innym narodom. Dlatego Pan Bóg otaczał go szczególną Opieką Swej Opatrzności. Jednak Chrystus Pan był od początku celem także dla innych narodów. Pan Bóg prowadził je do tego celu, choć innymi drogami niż Izraela.

 

1. Opatrzność Boża wobec błądzących ludów.

 

W przypowieści o synu marnotrawnym przedstawia Chrystus Pan w specjalny sposób dzieje świata pogańskiego. Ciasno mu było w domu rodzicielskim. Wyrusza więc w obce kraje, zabrawszy swą schedę. Tam trwoni majątek przez rozpustne życic i wpada w skrajną nędzę. Bieda doprowadza go do otrzeźwienia, staje mu w pamięci dobroć ojca i dobrobyt w dalekim domu rodzicielskim. Ogarnia go głęboki żal i gorąca tęsknota za ojczyzny. Pod wpływem tych przeżyć wraca, by rzucić się w objęcia ojca (Łuk. 15, 11-24).

Czy to nie jest obraz dziejów całej ludzkości, z wyjątkiem ludu wybranego? Wyruszyła ludzkość z raju z bogatym dziedzictwem. Miała poznanie prawdziwego Boga i prawo Jego wypisane w sercach. Postać Joba świadczy o wartości tego pierwotnego objawienia. To był jednak wyjątek. Niebawem rozpoczął się upadek religijny z winy narodów pogańskich. Pan Bóg dopuścił, „aby chodzili drogami swoimi” (Dz. Ap. 14, 15). Najpierw zapomniano o Panu Bogu, potem zmąciło się pojęcie Pana Boga, wreszcie zapanowało bałwochwalstwo, dochodzące aż do postaci krańcowych: do ubóstwiania namiętności własnych i występków. Dokonuje się jednocześnie coraz większe pomieszanie pojęć w dziedzinie moralnej i zdziczenie obyczajów, aż do grozą przejmującej otchłani zepsucia moralnego, którą przedstawia Apostoł w liście do Rzymian (Tamże 1, 18-32), a potwierdzają pogańscy pisarze, jak Tacyt czy Seneka. Obraz świata pogańskiego mimo różnic między poszczególnymi narodami, można ująć w jednym zdaniu: oddalenie od Pana Boga (zob. Ef 2, 12).

A jednak to przerażające oddalenie od Pana Boga miało się stać według zamierzeń Bożej Mądrości pierwszym krokiem powrotu do Pana Boga, do Chrystusa Pana, Najpierw ujawnić się musiały wszystkie skutki grzechów, które są jak ropiejące wrzody. Ludzkość musiała zakosztować całej niedoli, jaką pociąga za sobą odwrócenie się od Pana Boga, poznać niedostateczność ludzkich środków wobec nieszczęścia, słabość i niewystarczalność ludzkiej potęgi i ludzkiej mądrości. Upadek życia moralnego i religijnego musiał się stać zupełnie oczywisty. Tylko w ten sposób mogła się ludzkość wyleczyć z pychy, która jest zatrutym korzeniem pierwszego grzechu, a raczej wszystkich grzechów. Tylko takie doświadczenie mogło ukształtować głębokie przekonanie o potrzebie Odkupienia, rozbudzić pamięć o zapowiedzianym Zbawcy, Którego zaczęto wyglądać jak ostatniej nadziei. W ten sposób wytworzyły się warunki odpowiednie na przyjęcie dobrej nowiny o Przyjściu Zbawiciela; ludzkość była przygotowana i podatna na wpływ Jego Łask zbawczych.

Przypominają się tu słowa Św. Augustyna: „Mądrość Boża uznała, że lepiej jest zło w dobro obrócić, aniżeli zła nie dopuszczać” (Enchir.).

— Zastosowanie. I w naszym życiu Pan Bóg działa podobnie. Dopuszcza byśmy grzęźli, może przez całe lata w pewnych błędach i ułomnościach, mimo poważnych wysiłków z naszej strony. Niekiedy dopuszcza nawet do głębokiego upadku, by złamać naszą pychę i rozbić fałszywą pewność siebie. Chce, byśmy zrozumieli, jak bardzo potrzebna nam jest Łaska Odkupienia; chce nas skłonić do tęsknej modlitwy o tę Łaskę. Pragnie uczynić nas przez to bardziej podatnymi na działanie Łaski, by owoce zbawienia były w nas trwalsze. Nauczmy się rozumieć tę Mądrość i Dobroć Bożą, wnikać w Jej Zamiary. Niech grzechy nasze nie czynią nas małodusznymi, lecz pokornymi. Im lepiej widzimy niedostateczność naszych własnych sił, tym goręcej się módlmy. Wtedy nawet nasze błędy i bezdroża staną się nam drogą do Chrystusa Pana.

— Postanowienie. Rozważając swe błędy, stańmy się pokorniejsi i gorliwsi w modlitwie.

 

2. Opatrzność Boża wobec dobrego postępowania pogan.

 

Byłoby niesprawiedliwością widzieć w świecie pogańskim same tylko cienie. Wszystkie narody otrzymały stosunkowo bogate dziedzictwo darów przyrodzonych i nadprzyrodzonych. Niektóre z nich zetknęły się na swej drodze dziejowej z ludem Objawienia. Jeżeli Mądrość Boża urnie prowadzić narody do Chrystusa Pana nawet przez najcięższe błędy, to o ileż bardziej wykorzysta powierzone im talenty. Co za wspaniałe tajemnice odsłoniłyby się naszym oczom, gdybyśmy poznali, co każdy naród miał według Planów Bożych wykonać i co wykonał dla Chrystusa Pana. Niewiele z tego możemy odgadnąć. Niewątpliwie Grecja ze swą wysoką kulturą umysłową, obejmującą Wschód i Zachód, ze swą filozofią, literaturą i sztuką, powołana była do tego, by przygotować umysły ludzi na przyjęcie Przedwiecznej Mądrości i Piękna w Osobie Chrystusa Pana. Trudno sobie wyobrazić olbrzymią pracę Ojców Kościoła Świętego bez tego przeszkolenia. Rzym prowadził dalej dzieło rozpoczęte przez Greków. Jego zadaniem było stworzyć sprężyście zorganizowane i scentralizowane państwo, jednoczące pod względem politycznym ludy i w ten sposób położyć podwaliny Kościoła powszechnego, z Rzymem jako głównym ogniskiem. Szeroko rozgałęziona sieć wojskowych dróg rzymskich pozwoliła apostołom wiary obchodzić cały świat. Rozproszone wszędzie kolonie i strażnice wojskowe, oraz liczne osiedla żydów i prozelitów stały się pierwszymi stacjami misyjnymi, które przyczyniły się do chrystianizacji świata. Tylko dzięki takiemu przygotowaniu możliwa była działalność misyjna Św. Pawła Apostoła.

Podobnie każdy naród wniósł jakiś cenny wkład w przygotowanie świata na przyjęcie Chrystusa Pana. Każdy miał złożyć swą cząstkę w darze Chrystusowi Panu, by ją od Niego otrzymać z powrotem, oczyszczoną i wykończoną. Chrystus Pan jest nie tylko — jak mówi Apostoł —„celem… Zakonu” (Rzym. 10, 4), ale całych dziejów ludzkości.

— Zastosowanie. Jeżeli Pan Bóg objął Swym planem zbawczym nawet naszą nieudolność i słabość, to tym bardziej nasze uzdolnienia i talenty. W Zamierzeniach Bożej Mądrości wiąże się z nimi nie tylko dobro naszej własnej duszy, ale może i zbawienie tysięcy. Każdy, w jakimkolwiek stanie służy Panu Bogu, ma do spełnienia wielkie zadania w Królestwie Bożym. Jak wiele dokonał dla Kościoła Bożego np. Święty braciszek Konrad przez swą cichą pracę, modlitwy i uczynki pokutne. Wiele z tego dostępne jest już dziś dla oczu ludzkich, większa część jednak jest przed nami ukryta. Trzeba więc możliwie najlepiej wykorzystywać nasze zdolności i siły w każdej dziedzinie; z całym poświęceniem oddać się sprawie, którą Pan Bóg nam powierzył. Chrystus Pan chce nas użyć do budowy Swego Królestwa. To dla nas niezwykły zaszczyt i szczęście.

— Postanowienie. Oddawajmy całkowicie i bez wytchnienia wszystkie siły i zdolności nasze dla Chrystusa Pana, na każdym stanowisku, na jakim nas postawiło posłuszeństwo.

 

 

Modlitwa.

„Tyś Swój Majestat cudownie ujawnił na Niebios przestworzu” (Ps. 8, 2). Jakże wielki i dobry jesteś także w prowadzeniu mojej duszy! Z ufnością oddaję Ci się na Służbę taki, jaki jestem, ze wszystkimi moimi błędami i zdolnościami. Spraw, by jedne i drugie służyły zbawieniu mojemu i innych dusz. Zanoszę do Ciebie pokorną modlitwę za biednych pogan, którzy wciąż jeszcze przeżywają Adwent i są w drodze do Chrystusa: „Wszechmogący Boże, Który nie chcesz śmierci grzesznika, ale aby się nawrócił i żył, przyjmij łaskawie nasze błaganie, wybaw ich od bałwochwalstwa i zjednocz ich ze Świętym Kościołem Twoim, na Chwałę i Cześć Imienia Twego. Przez Chrystusa Pana naszego” (Liturgia W. Piątku).

Błogosław także wysiłki wszystkich, przede wszystkim współbraci moich, którzy tych biedaków do Chrystusa nawracają. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 14
  4. uczczenia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w czasie trwania oktawy: Nabożeństwo do Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023