Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

UWAGA!

W wtorki Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 3, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917 roku, obowiązuje POST ILOŚCIOWY. Święta w Wielkim Poście nie znoszą dyscypliny postnej! Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

Rozmyślanie. 

PRZYGOTOWANIE ŻERTWY OFIARNEJ.

 

 

Wszystko już gotowe do ukrzyżowania. Żołnierze rzymscy myślą, że chodzi tu o wykonanie wyroku śmierci takiego, jak wiele innych. W rzeczywistości rozpoczyna się największe wydarzenie dziejów ludzkości: arcykapłańska krwawa Ofiara Boga-Człowieka dla Odkupienia świata.

 

1. Ukrzyżowany.

 

Grozą przejmuje to wielkie wydarzenie, o którym Ewangeliści opowiadają w sposób przerażający w swej zwięzłości. ,,Ukrzyżowali Go”. Od lat dziecięcych tak często modliliśmy się słowami; „Któryś za nas był ukrzyżowany”, że nie dociera niemal do naszej świadomości cały ogrom cierpienia w nich zawartego. Gdybyśmy musieli patrzeć, jak w naszych oczach przybijają żywego człowieka gwoździami do drzewa, byłoby to przeżycie mrożące krew w żyłach.

Kara krzyżowania przeszła do rzymskiego prawa od barbarzyńskich narodów Wschodu. Pozostała karą najbardziej sromotną, stosowaną tylko wobec niewolników, lub tych, którzy popełnili najcięższe przestępstwa. Był to jednocześnie najboleśniejszy rodzaj śmierci. Żaden z podstawowych narządów nie ulegał uszkodzeniu, toteż śmierć następowała powoli. Ukrzyżowany musiał przez wiele godzin, lub nawet dni – zależnie od swej fizycznej budowy walczyć ze śmiercią, dusząc się, o ile mu z łaski nie skrócono męczarni, dobijając go.

Tę właśnie nieludzką karę, której nie znało prawo żydowskie, obmyślili żydzi dla Pana Jezusa. Właśnie miała być wykonana. Dobrowolnie kładzie się Zbawiciel na skalistej ziemi. Jak mocno musiało bić w tej chwili Jego Serce. Po cichu wypowiada Swą zgodę, podnosząc oczy ku niebu, skąd otrzymał polecenie złożenia tej Ofiary. Jako Baranek prowadzony jest na zabicie i nie otwiera ust swoich (Jer 11, 19). Jeden z katów klęka na piersiach Pana Jezusowych, inny na prawym ramieniu, chwyta Prawą Rękę i wbija w nadgarstek gruby, tępy gwóźdź. Potężnymi uderzeniami młota przybija Rękę do krzyża, poprzez kości i mięśnie. Straszliwy ból przenika całe Ciało Zbawiciela, Krew tryska z Rany, palce zaciskają się kurczowo. Następnie to samo dzieje się z Lewą Ręką. Ramiona rozciągane siłą wychodzą ze stawów, pierś podnosi się wysoko, ukazując wszystkie kości i mięśnie, młot z hukiem spada znowu na gwóźdź. Według ustalonego zwyczaju rzymskiego podnoszą teraz poprzeczną belkę krzyża wraz z żywym ciężarem i opuszczają na słup (stipes), wkopany już poprzednio mocno w ziemię. Teraz kaci gwałtownie wyciągają Nogi, przykurczone pod wpływem straszliwego bólu, następnie zaś gwóźdź (prawdopodobnie jeden tylko) przebija kości i mięśnie Nóg założonych jedna na drugą i wchodzi głęboko w drzewo krzyża. Ciało wygina się i kurczy pod ciosami, wskutek straszliwego bólu. Krew spływa strumieniami na ziemię.

Oto Baranek Boży przybity do Ofiarnego Ołtarza. Oto Zbawiciel na łożu śmierci. Kaci skończyli swe pełne grozy dzieło. Po raz pierwszy ukazuje się widoczny z daleka krzyż ze swym ciężarem. Piekło podnosi okrzyk zwycięstwa w osobach wrogów Pana Jezusa, otaczających wzgórze. A przecież jest to chwila sądu nad nimi.

Marya wraz z garstką najbliższych słuchała dotychczas w milczeniu straszliwych uderzeń młota, z drżeniem w Sercu. Teraz wznosi załzawione Oczy i krwią broczące Serce ku Barankowi Bożemu. Uklęknijmy i my wraz z Nimi pod tym Krzyżem!

— Zastosowanie i postanowienie: Dziękować serdecznie, że Zbawiciel tyle wycierpiał z Miłości dla nas, by nam otworzyć w Swych Ranach Źródła Zbawienia; Sakramenty Święte, w których płynie Krew Zbawiciela, przyjmować i rozdawać gorliwie i z szacunkiem.

 

 

PRZEKAŻ 1.5% PODATKU
na rozwój Salveregina. Bóg zapłać
KRS: 0000270261 z celem szczegółowym: Salveregina 19503

 

 

2. Ukrzyżowany za nas.

 

Głęboka Tajemnica kryje się w przybiciu Pana do krzyża. Ręce, które za życia rozdawały tylko Błogosławieństwo, nogi, które trudziły się, szukając zbłąkanych owieczek, przybite są oto do krzyża, pozornie bezczynne i pozbawione swej zbawczej mocy. A przecież otwarte Rany tych Rąk i Nóg są niewyczerpanymi Źródłami naszego zbawienia. Odkupiła nas Krew z tych Ran płynąca. Przez nie Bóg „zmazał tekst skierowanego przeciw nam dekretu i zniszczył go, przybiwszy do krzyża” (Kol 2, 14). Za tę cenę odzyskaliśmy nasze dziecięctwo Boże i Boże dziedzictwo. Każdy Sakrament, który przyjmujemy, lub którego udzielamy, czerpie z Ran Pana Chrystusowych Swą Moc oczyszczającą i uświęcającą. Jakże więc trzeba dziękować Zbawicielowi za te Źródła Łaski, otwarte ogromem Cierpienia i bólu, za Krew, z tak wielką Miłością przelaną. Z jakąż czcią i gorliwością trzeba przyjmować Sakramenty Święte i udzielać ich dla zbawienia dusz.

Nie zapominajmy również, że najgłębszą treść naszego życia zakonnego i kapłańskiego wyraził Apostoł słowami: „Z Chrystusem Panem jestem przybity do krzyża” (Gal 2, 19). Gwoździe, które przytwierdzają nas do krzyża Chrystusowego, to nasze święte zobowiązania. Im mniej rozluźniamy te gwoździe, im głębsze są nasze rany, im obficiej broczy z nich krew, tym większy jest nasz udział w zbawczej, zadość czyniącej i uświęcającej Mocy Ran i Krwi Chrystusa Pana. Potwierdzają to dzieje Kościoła. Potrzebą czasu jest więc nie rozluźnianie dyscypliny życia, lecz nawrót do krzyża. Świat uratować może tylko Chrystus Pan Ukrzyżowany i ci, którzy z Nim razem przybici są do krzyża. „Wszystko co wspaniałe i wzniosłe pisał Pius XII w encyklice Mistici Corporis — zrodziło się z cierpienia i ofiary”. Jedną z najcięższych ofiar jest być skazanym na bezczynność wskutek choroby, wieku, lub okoliczności zewnętrznych. Zbawiciel do krzyża przybity uświęcił i tę ofiarę i obdarzył ją mocą zbawczą.

— Zastosowanie i postanowienie: Dać się przybić do krzyża z Panem Jezusem przez wierne zachowanie ślubów. 

 

 

Modlitwa.

Zbawicielu Ukrzyżowany! Z serdecznym współczuciem oglądam Święte Rany Twych Dłoni i Stóp, z których spływa na ziemię gorąca Krew. Dzięki Ci składam, żeś tak wielkim Cierpieniem i taką Miłością duszę moją odkupił. Spraw, aby gorycz Twojego Cierpienia i bezmiar Miłości nie były dla mojej duszy stracone. Spraw, abym zawsze ze czcią przyjmował Sakramenty Święte, w których płynie Krew Twoja i abym je ze czcią sprawował. ,,O Zbawicielu mój, godny uwielbienia! Przez święte śluby przybiłem siebie do Twego Krzyża. Odnawiam je dziś w obliczu nieba i ziemi. Pragnę aż do śmierci trwać na krzyżu mego powołania. Nie daj Boże, bym miał się chlubić z czego innego, jeno z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa (Gal 6, 14)” (Akt pośw. się Sercu Pana Jezusa). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. uczczenia Św. Józefa w miesiącu marcu ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo marcowe ku czci Św. Józefa, Oblubieńca NMP – dzień 19.
  2. poznania Nauki katolickie o Wielkim Poście.
  3. uczczenia Tajemnicy Odkupienia w Wielkim Poście: Nabożeństwo na okres Wielkiego Postu.
  4. uczczenia Męki Pańskiej: Nabożeństwo do Męki Pańskiej.
  5. uczczenia Świętego Patrona dnia dzisiejszego, Św. Józefa Oblubieńca NMP: Nabożeństwo do Św. Józefa.
  6. lektury czytania wielkopostnego: Czytania wielkopostne o Matce Boskiej Bolesnej — dzień 35

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024