Przewodnik prawdziwej pobożności

 

Brunon Vercruysse SI

1886 rok.

 

Zobacz imprimatur

czyli

 

NOWE PRAKTYCZNE ROZMYŚLANIA

na każdy dzień roku

O Życiu Pana naszego Jezusa Chrystusa ku użytkowi wiernych,

którzy żyjąc wśród świata, dążą do doskonałości.

 

 

TOM I

(od 1 stycznia do 30 czerwca)

 

 

NIHIL OBSTAT.

Gdy książka pod tytułem: ,,Przewodnik prawdzi­wej pobożności czyli Nowe, praktyczne rozmyślania na każdy dzień roku Życia Pana naszego Jezusa Chrystusa zgodną jest we wszystkim z przepisami Wiary Świętej Katolickiej i moralności i bardzo pożyteczną tak dla osób duchownych jako też świeckich, przeto daje jej Ordynariat Metropolitalny najchętniej aprobatę i zaleca ją wiernym do czytania.

 

 

OD OBDYNABTATD METBOPOL. O. Ł.

Lwów, dnia 11 sierpnia 1885.

+ Seweryn

Arcybiskup.

 

 

Modlitwa przed rozmyślaniem.

O Panie mój i Boże! Wierzę mocno, że jesteś tutaj obecny i że Oczy Twoje ku mnie są zwrócone; upadam przed Tobą na kolana, czując się niego­dnym stanąć przed Obliczem Twoim, pełen jednak ufności w Twą nieskończoną Dobroć, błagam Cię pokornie o Łaskę, bym to rozmyślanie odprawił na Twoją większą Chwałę i mój duchowny pożytek. Oświeć mój rozum, wzrusz serce moje, wzmocnij mą wolę, abym Cię lepiej poznał, bardziej ukochał i wierniej Tobie służył.

O tę Łaskę proszę za wstawieniem się Najświętszej Panny Maryi, moich Świętych Patronów i Patronek, i mego Anioła Stróża. Amen.

 

 

Modlitwie tej towarzyszyć musi nasza własna wewnę­trzna praca, — niemniej sumiennie zachować należy pobożne praktyki i przepisy, podane przez mistrzów życia duchownego, od których zachowanie prawie cała wartość rozmyślania zależy.

Przepisy te są:

Pokaż przepisy

1) Wieczorem zastanowić się dobrze nad punktami rozmy­ślania i to tak, jak gdybyśmy je mieli nazajutrz innym powtórzyć — zajmować należy nimi myśli nasze, kładąc się do snu i ze snu się budząc — w modlitwie też porannej prosić o Łaskę dobrego rozmyślania.

2) Przed modlitwą przygotowawczą spytać się samego siebie: W czyjejże obecności mam stanąć za chwilę?…. i dlaczego?…

3) Przy końcu rozmyślania zmówić : „Ojcze nasz” lub „Zdro­waś Marya“ i zrobić krótki jakby egzamin, jak też to roz­myślanie odprawiłem? Jeżeli dobrze, podziękuję Panu Bogu za to, jeżeli źle, zastanowię się, z jakiej to przyczyny, aby je na przyszły raz usunąć.

4) Jeżeli dla wielkiego osłabienia ciała lub znużenia umysłu czujemy się niezdolnymi do odprawienia rozmyślania, to przejdźmy przynajmniej w myśli wszystkie czynności, które w tym dniu nas czekają. Pomyślmy nad tym, jak dobrze je wypełnić — dobrze wobec Pana Boga i wobec ludzi — postanówmy silnie tak je wykonać i prośmy Pana Boga, by raczył każdą czynność nasze pobłogosławić.

5) Możemy także oskarżać się przed Panem Bogiem z dziecięcą prostotą i ufnością, tak jak się oskarżamy przy Świętej Spo­wiedzi…. z naszej nieudolności w rozmyślaniu, z naszej nędzy duchowej, z naszych błędów i braków, wyliczając je szczegółowo.

 

Uniżmy, upokórzmy się w ten sposób przed Panem Bogiem i po tej modlitwie bądźmy cierpliwszymi, zgodniejszymi z Wolą Bożą i gorliwymi w wypełnianiu dobrych uczynków — oto co nazywamy także rozmyślaniem bardzo dobrze odprawionym. „Z owocu drzewo bywa poznane”, powiedział Pan Jezus. “Ex fructu arbor agnoscitur” (Mat. XII, 33).

 

 

 

 

I. Wyobrażę sobie Pana Jezusa mówiącego: Każdy z was, kto się nie wyrzecze wszystkich majętności swoich, nie może być uczniem Moim (Łuk. XIV).

II. Będę prosił o zupełne i doskonałe oderwanie się od wszystkiego, co mi może być przeszkodą w całkowitym oddaniu się na Służbę Bożą i własnemu uświęceniu.

 

 

I. PUNKT.

Zrzeczenie się dóbr i zaszczytów świata.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE [*]. Przystąpiwszy do Jezusa jeden doktor, rzekł Mu: Nauczycielu, pójdę za Tobą, gdzie jedno pójdziesz. Jezus odpowiedział mu na to: Liszki mają jamy i ptacy niebiescy gniazda: a Syn Człowieczy nie ma gdzieby Głowę skłonił (Mat. VIII). Większa część wykładaczy Pisma Świętego wnosi z tej odpowiedzi Pana Jezusa, który widzi głębie serca, że ów doktor, mimo tego, iż okazał chęć towarzyszenia Panu Jezusowi, miał przede wszystkim na celu dobro doczesne, gdyż wyobrażał sobie, że, towarzysząc człowiekowi już teraz tak wysoko położonemu w opinii ludzkiej, dojdzie kiedyś do szczytu wielkości i bogactwa. Zawiedziony uroczystym wyznaniem ubóstwa Pana Jezusowego, usunął się i zaniechał myśli dzielenia losu uczniów Zbawicielowych. Cóż się z nim stało? Czy jest zbawiony?

ZASTOSOWANIE. Z przykładu tego nie masz wnosić, że Chrystus Pan żąda ewangelicznego ubóstwa, czyli zupełnego zrzeczenia się dóbr i zaszczytów świata od wszystkich, kładąc je za warunek zbawienia. Nie — jest to tylko radą. Ale wymaga za to, abyś oderwał serce od dóbr znikomych; abyś był gotów raczej je wszystkie utracić, niż utracić Pana Boga i duszę swą własną; abyś je uważał jako środek zbawienia i uświęcenia, okupując jałmużną grzechy swe i obracając wpływy, jakie daje majątek i znaczenie, na dobro świętej wiary i na uczynki miłosierdzia. Jakież było dotąd na tym punkcie twoje zdanie, twoje postępowanie?

UCZUCIA [**]. Odpowiedne tym prawdom, które dopiero co rozważałeś, abyś je zastosował w czynie.

POSTANOWIENIE [***]. Odtrącaj ponęty świata, pomnąc na Słowa Pana Jezusowe: Cóż pomoże człowiekowi, jeśliby wszystek świat zyskał, a zagubiłby duszę swą?

 

 

II. PUNKT.

Wyrzeczenie się rodziców.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Po oddaleniu się owego doktora wejrzał Pan Jezus wzrokiem Miłości na jednego z innych słuchaczów, powołując go do apostolstwa: I rzekł mu: Pójdź za Mną (Łuk. IX). Ten, chociaż zdecydowany najzupełniej pójść za Głosem Zbawiciela, prosi Go jednak o małą zwłokę: Panie, rzecze, dopuść mi, abym pierwej, odszedłszy, pogrzebał ojca mego (Tamże). Dając przez to do zrozumienia, że pielęgnować chce ojca swego w późnej starości i pozostać przy nim aż do jego śmierci. Zbawiciel nie zezwolił na to żądanie, mówiąc: Niechaj umarli grzebią swe umarłe; a ty idź, a opowiadaj Królestwo Boże (Ibid.).

ZASTOSOWANIE. Z tej odpowiedzi Chrystusa Pana wnosić możemy, że ów uczeń, którego powoływał do Apostolstwa, nie był koniecznie potrzebny w pielęgnowaniu starego ojca, że inni członkowie rodziny mogli go o wiele lepiej wyręczyć, że prośba o zwłokę pochodziła z uczuć niewczesnych i narażała go na utratę szczytnego posłannictwa, a tym samym wspaniałej nagrody, mającej być zapłatą, a może nawet i wiecznego zbawienia duszy. Wielka nauka dla dzieci, które Pan Bóg wzywa, aby opuściwszy ojca lub matkę, szły śladami Boskiego Syna, drogą rad ewangelicznych lub drogą apostolską. Wielka nauka także dla rodziców, od których żąda Pan Jezus, aby ofiarowali dziecię swoje w sprawie tak wzniosłej.

UCZUCIA. Ofiarowanie całego siebie Najświętszej Woli Bożej.

POSTANOWIENIE. Odnowienie z wielkim sercem tej ofiary w pokusach małoduszności lub zniechęcenia.

 

 

III. PUNKT.

Zrzeczenie się krewnych i przyjaciół.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Łukasz Święty wspomina o trzecim uczniu, który również prosił o zwłokę: Pójdę za Tobą, Panie, ale mi pierwej dopuść rozprawić te rzeczy, które są doma. Rzekł do niego Jezus: żaden, który rękę swą przyłożył do pługa, a ogląda się nazad, nie jest sposobny do Królestwa Bożego (Rozdz. IX).

ZASTOSOWANIE. W słowach tych, tak często cytowanych w książkach duchownych, uczy nas Pan Jezus, że ci, którzy raz obrali piękną ścieżkę doskonałości i gorliwości chrześcijańskiej, nie powinni już z niej schodzić i wracać się do spraw doczesnych, aby dopomóc bliźnim swoim, albo posługiwać się Religią w widokach ambitnych; ale powinni myśleć jedynie o tym, aby iść zawsze naprzód do celu świętego powołania, któremu się oddali. Skoro, wsparty Łaską, wytrwałeś — ciesz się; dziękuj za to Panu Bogu. Ale mimo to nie dowierzaj zupełnie ludziom, ani sobie.

ROZMOWA DUSZY [****] ze Świętym Aniołem Stróżem, który jest nierozłącznym towarzyszem twoim na tym świecie, a jednak nie ma najmniejszego związku ze światem, ani z powabami złudnymi świata.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. uczczenia Najświętszego Serca Pana Jezusa w miesiącu czerwcu ku czci Jego poświęconym: Nabożeństwo czerwcowe – dzień 23
  2. uczczenia Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy poprzez Nowennę ku Jej czci: Nowenna do Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy – dzień 6
  3. uczczenia Świętych Apostołów Piotra i Pawła przez Nowennę: Nowenna do Świętych Apostołów Piotra i Pawła – dzień 4

 

 

 

 

[*] Ażeby ta książka rozmyślań nie stała się tylko książką czytań duchowych, należy zatrzymać się chwilkę i celem jasnego zrozumienia zastanowić się dobrze nad każdym głównym zdaniem rozważania i zastosowania, tak jak gdyby każde zdanie tworzyło osobny ustęp. Twoje własne myśli i uwagi oświecą cię i wzruszą więcej, niż wszystkie inne, podane przez innych. Bylibyśmy użyli tej formy zdań od­dzielonych ustępami, gdyby nie to, że wtedy objętość książki stałaby się o wiele obszerniejszą, a tym samym i cena wyższą.

[**] Wzbudzaniu uczuć należy poświęcić jak najwięcej czasu, gdyż przez nie tylko rozmyślanie, czyli medytacja staje się modlitwą. One zapalą i rozniecą w nas ogień Mi­łości Bożej. One rozmyślaniu naszemu nadadzą pewnego na­maszczenia i utrzymają nas przez cały dzień w gorącości ducha. Niepodobna też, aby w ciągu rozmyślania nie obu­dziło się w nas wiele innych uczuć, które, jak już wspomnieliśmy, są nierównie skuteczniejsze, bo pochodzą z głębi własnej duszy lub z natchnienia Bożego.

[***] Nie dosyć jest czynić dobre postanowienia, należy przede wszystkim zachęcić się i zmusić moralnie do wyko­nania powziętych postanowień. W tym celu należy uważnie rozbierać motywy czyli pobudki, jakimi są:

1) Wielkie korzyści, wypływające z wiernego wypeł­nienia dobrych postanowień w tym i przyszłym życiu.

2) Słuszność i sprawiedliwość. Czegóż bowiem wyma­gają od nas przyrzeczenia dane na Chrzcie Świętym?… sama na­zwa Chrześcijanina…. ucznia i naśladowcy Jezusa Chrystusa? Jako też krótkość i wartość czasu?

3) Wielka łatwość wykonania… wszystko się ogranicza na kilku niewielkich usiłowaniach, na kilku umartwieniach, które Łaska Boża jeszcze łatwiejszymi czyni.

4) Radość. Jakże gładkim zadowoleniem napełnia nas trud lub ofiara podjęta z miłości ku Panu Bogu. A przede wszystkim jakąż to pociechę będziemy z tego mieli w go­dzinę śmierci.

5) W końcu konieczność dobrych postanowień wykona­nych czynem. Ale jednego potrzeba (Łuk. X. 42), powie­dział Pan Jezus, jednej tylko rzeczy, tj. bym się uświęcił i zbawił, a do tego konieczne mi są dobre, a silne i skute­czne postanowienia.

Często­kroć tracimy cały owoc rozmyślania, jeśli nie czynimy praktycznych postanowień na ten właśnie dzień, w którym rozmyślamy, albo nie prosimy gorąco o pomoc z Nieba, do wykonania dobrych posta­nowień, rachując zbyt wiele na własne siły.

[****] Rozmowa duszy czyli właściwa modlitwa jest bardzo zaleconą przez mistrzów życia duchownego. Uczucia i po­stanowienia, podane w punktach rozmyślania, dostarczą za­wsze obfitego do niej przedmiotu. Można ją częściej powta­rzać prowadząc raz z tą, drugi raz z inną osobą Trójcy Przenajświętszej, albo z Przeczystą Boga Rodzicielką. Albo z którym ze Świętych Patronów swoich, według własnej pobożności i natchnienia. W rozmowie duszy, czyli w modli­twie, zakończającej rozmyślanie, jest rzeczą bardzo poży­teczną ofiarować Panu Bogu praktyczne postanowienia na ten dzień i prosić Go usilnie o Łaskę wytrwania.

Rozważania duchowe należy zakończyć odmówieniem „Ojcze nasz“ lub „Zdrowaś Marya”.

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023