Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

 

Rozmyślanie.

NIEZMIENNOŚĆ I WIECZNOŚĆ PANA BOGA.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — O Panie, spraw, aby moje życie obecne było ciągłym przygotowywaniem się do wieczności, która mnie czeka.

Rozważanie.

1. Wszystko, co jest stworzone, ulega zmianie, postępowi, cofaniu się a na koniec śmierci. Dziecię nieświadome i słabe, tak potrzebujące pomocy, które byłoby skazane na zagładę, gdyby się nikt nim nie zajął, powoli rośnie, rozwija się, staje się młodzieńcem, mężczyzną mocnym i dojrzałym, zdolnym do wielkich przedsięwzięć. Lecz potem pod ciężarem lat, jego tężyzna umniejsza się i przychodzi zmęczenie starości, trwające aż do śmierci. Oto droga każdego stworzenia. Każde życie ma swój brzask, swoje południe i zachód.

Tylko w Panu Bogu, Który jest Bytem niestworzonym i wiecznym, „nie masz żadnej odmiany, ani mroku, jaki przy zachodzie zapada” (Jak 1, 17). Pan Bóg się nie zmienia i nie może się zmieniać, ponieważ jest Nieskończony i Wieczny. Jako Nieskończony, posiada Byt i wszelką Doskonałość bez granic. Nie ma w Nim granicy, początku ani końca. Dusza nasza, choć jest stworzona, nie umrze z ciałem i dlatego jest nieśmiertelną, lecz nie jest wieczna, ponieważ miała początek. Nie tak jest z Panem Bogiem, który zawsze był i zawsze będzie. Wszelka doskonałość, jaką posiada człowiek, jest zdolna do dalszego rozwoju i postępu. Inaczej jest u Pana Boga. Posiada On wszelką Doskonałość w stopniu najwyższym, czyli w stopniu bezwzględnie nieskończonym, nie można bowiem nic do niego dodać.

Człowiek zaś dlatego, że ograniczony, ulega odmianie: zmieniają się jego idee, zdania, sądy, upodobania, pragnienia, zmienia się jego wola. To, czegośmy tak gorąco pragnęli, za chwilę nas nudzi i nie zadowala już więcej. Ta sama myśl, która się nam wydawała tak piękna, jasna i zgodna z prawdą, za chwilę ukazuje się nam jako niedoskonała, niedokładna, tak iż żałujemy, żeśmy ją zbytnio kochali i jej bronili. To samo dobro, któregośmy pragnęli gorąco i radośnie, niekiedy pozostawia nas zimnymi, obojętnymi i prawie znudzonymi. W Panu Bogu nie ma nic z tego: „Ja Pan, a nie odmieniam się” (Ks. Mal. 3, 6). Nie odmienia się Jego Myśl, albowiem Jego Mądrość Nieskończona jest niezmienna i obejmuje równocześnie całą Prawdę i tylko Prawdę. Nie odmienia się Jego Wola, albowiem jest Nieskończoną Wolą Dobra, która zawsze i niezawodnie chce Dobra i to Dobra Najwyższego, bezwzględnego, nieskończonego.

Jak bardzo trzeba nam zakotwiczyć naszą wolę, tak niestałą i zmienną w niezmiennej Woli Pana Boga! Im więcej chcemy tego, czego Pan Bóg chce, i kochamy tylko to, co Pan Bóg kocha, tym więcej wola nasza uwalnia się od swojej zmienności i utwierdza się w dobrym.

2. „Pan Bóg – mówi Św. Augustyn – był w przeszłości, jest w teraźniejszości, będzie w przyszłości. Był, albowiem nigdy Go nie brakowało; będzie, albowiem nigdy Go nie zabraknie; jest, albowiem zawsze jest”. Oto piękne wyjaśnienie prostej odpowiedzi katechizmu: „Pan Bóg zawsze był i zawsze będzie; jest Wieczny”. Wieczność Pana Boga jest posiadaniem życia pełnego, doskonałego i bezkresnego, bez jakiegoś stawania się. Życie to jest pełne i doskonałe, istnieje samo przez się w całej mocy, tężyźnie i doskonałości nieskończonej; życie bezkresne, nie mające ani początku, ani końca; życie bez jakiegokolwiek stawania się, tzn. nie ulegające żadnemu następstwu ani odmianie ani postępowi, ponieważ Pan Bóg posiada pełnię Swojego Życia Nieskończonego tota simul (Boecjusz), całe naraz, od początku i w wiecznej teraźniejszości.

Niezmienność i Wieczność Pana Boga nie są czymś materialnie stałym i nieruchomym, podobnym do trwania w materii, która jest raczej zaprzeczeniem niż stwierdzeniem życia, lecz są cechą największej żywotności, pełnią życia nieskończonego i najdoskonalszego, w którym niemożliwa jest wszelka odmiana, albowiem posiada całą Doskonałość, jaka może istnieć.

My, byty ograniczone, zmienne, śmiertelne, żyjemy w czasie i podlegamy jego następstwu, jednak nie jesteśmy stworzeni dla czasu, ale dla wieczności. Pan Bóg nas przeznaczył do uczestnictwa kiedyś w Swojej Niezmienności i Wieczności Boskiej, choć w sposób względny, a nie bezwzględny. Żyjmy więc ze spojrzeniem zwróconym ku wieczności, sub lumine aeternitatis, nie pozwalajmy się uchwycić i zatrzymać temu, co przejściowe i zmienne.

Chwila, która przemija, powinna być przeżyła w świetle czekającej nas wieczności. Nie traćmy czasu na gromadzenie skarbów, które „mól i rdza niszczą” (Mt 6, 19), ale gromadźmy skarby trwające na wieki, gromadźmy Łaskę i Miłość, gdyż one będą miarą naszej Chwały Wiecznej.

Zresztą, lgnąc tylko do Pana Boga, Jedynego, Niezmiennego i Wiecznego, dusza znajdzie tę stałość, pokój i bezpieczeństwo, jakich daremnie żądałaby od zmiennych i przemijających stworzeń.

Rozmowa.

„O Panie, Ty jesteś zawsze ten Sam, a lata Twoje nie będą miały końca. Lata Twoje ani nie przemijają ani nie przychodzą. Nasze natomiast tak przemijają i przychodzą, aby mogły przyjść wszystkie. Lata Twoje są zatrzymane wszystkie razem, albowiem są stałe. Nasze zaś będą wszystkie, gdy już ich więcej nie będzie. Lata Twoje są jednym dniem, o Panie, ale nie jak dzień, który się odnawia, lecz jak dziś niezmienne; dziś bez wczoraj i bez jutra”.

„Lata moje upływają wśród jęków, podczas gdy Ty, o Panie, pokrzepienie moje, Ojcze mój, jesteś Wieczny. Ja jestem podzielony i rozproszony na różne czasy, a myśli moje są rozdarte przez gwałtowne zmiany. Podobnie i tajemne wnętrze duszy mojej jest niescalone aż zostanę oczyszczony i rozjaśniony Płomieniem Twojej Miłości i skłonię głowę przy Tobie”.

„O Panie, dzięki Ci, żeś chciał, aby dzień tego życia był krótki i niepewny. Jakież trwanie jest długie, jeśli ma koniec? Nie mogę już więcej przywołać dnia wczorajszego; dzisiaj jest ścigane przez jutro, ponieważ przemija. Spraw, abym w tym krótkim czasie żył święcie, i szedł tam, skąd już nie chciałbym iść gdzie indziej. Nawet teraz, gdy mówię, niestety przemijam: podobnie jak słowa biegną i uciekają z ust, tak również moje czynności, zaszczyty, szczęście, tak, moje szczęście wszystko przemija!”

„U Ciebie natomiast nic podobnego się nie dzieje, niezmiennie Wieczny. O Panie, kto to pojmuje, wysławia Cię, a kto nie pojmuje, również Cię wysławia. O jak jesteś wzniosły! A jednak pokorni sercem są Twoim domem: Ty istotnie podnosisz uciśnionych i ci, dla których jesteś szczytem, nie upadają!” (Św. Augustyn). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. uczczenia Najdroższej Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa w miesiącu Lipcu ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo lipcowe do Najdroższej Krwi Pana Jezusa – dzień 8
  2. uczczenia Najdroższej Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa poprzez nabożeństwo: Nabożeństwo ku czci Przenajdroższej Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023

Newsletter

Otrzymaj za darmo: Niezbędnik modlitewny za dusze czyśćcowe.
Jeśli chcesz otrzymywać żywoty świętych, codzienne rozmyślania, modlitwy za dusze czyśćcowe, nowenny przed świętami, wypełnij poniższy formularz.
Zaznacz: *
Regulamin *