Przewodnik prawdziwej pobożności

 

Brunon Vercruysse SI

1886 rok.

 

Zobacz imprimatur

czyli

 

NOWE PRAKTYCZNE ROZMYŚLANIA

na każdy dzień roku

O Życiu Pana naszego Jezusa Chrystusa ku użytkowi wiernych,

którzy żyjąc wśród świata, dążą do doskonałości.

 

 

TOM I

(od 1 stycznia do 30 czerwca)

 

 

NIHIL OBSTAT.

Gdy książka pod tytułem: ,,Przewodnik prawdzi­wej pobożności czyli Nowe, praktyczne rozmyślania na każdy dzień roku Życia Pana naszego Jezusa Chrystusa zgodną jest we wszystkim z przepisami Wiary Świętej Katolickiej i moralności i bardzo pożyteczną tak dla osób duchownych jako też świeckich, przeto daje jej Ordynariat Metropolitalny najchętniej aprobatę i zaleca ją wiernym do czytania.

 

 

OD OBDYNABTATD METBOPOL. O. Ł.

Lwów, dnia 11 sierpnia 1885.

+ Seweryn

Arcybiskup.

 

 

Modlitwa przed rozmyślaniem.

O Panie mój i Boże! Wierzę mocno, że jesteś tutaj obecny i że Oczy Twoje ku mnie są zwrócone; upadam przed Tobą na kolana, czując się niego­dnym stanąć przed Obliczem Twoim, pełen jednak ufności w Twą nieskończoną Dobroć, błagam Cię pokornie o Łaskę, bym to rozmyślanie odprawił na Twoją większą Chwałę i mój duchowny pożytek. Oświeć mój rozum, wzrusz serce moje, wzmocnij mą wolę, abym Cię lepiej poznał, bardziej ukochał i wierniej Tobie służył.

O tę Łaskę proszę za wstawieniem się Najświętszej Panny Maryi, moich Świętych Patronów i Patronek, i mego Anioła Stróża. Amen.

 

 

Modlitwie tej towarzyszyć musi nasza własna wewnę­trzna praca, — niemniej sumiennie zachować należy pobożne praktyki i przepisy, podane przez mistrzów życia duchownego, od których zachowanie prawie cała wartość rozmyślania zależy.

Przepisy te są:

Pokaż przepisy

1) Wieczorem zastanowić się dobrze nad punktami rozmy­ślania i to tak, jak gdybyśmy je mieli nazajutrz innym powtórzyć — zajmować należy nimi myśli nasze, kładąc się do snu i ze snu się budząc — w modlitwie też porannej prosić o Łaskę dobrego rozmyślania.

2) Przed modlitwą przygotowawczą spytać się samego siebie: W czyjejże obecności mam stanąć za chwilę?…. i dlaczego?…

3) Przy końcu rozmyślania zmówić : „Ojcze nasz” lub „Zdro­waś Marya“ i zrobić krótki jakby egzamin, jak też to roz­myślanie odprawiłem? Jeżeli dobrze, podziękuję Panu Bogu za to, jeżeli źle, zastanowię się, z jakiej to przyczyny, aby je na przyszły raz usunąć.

4) Jeżeli dla wielkiego osłabienia ciała lub znużenia umysłu czujemy się niezdolnymi do odprawienia rozmyślania, to przejdźmy przynajmniej w myśli wszystkie czynności, które w tym dniu nas czekają. Pomyślmy nad tym, jak dobrze je wypełnić — dobrze wobec Pana Boga i wobec ludzi — postanówmy silnie tak je wykonać i prośmy Pana Boga, by raczył każdą czynność nasze pobłogosławić.

5) Możemy także oskarżać się przed Panem Bogiem z dziecięcą prostotą i ufnością, tak jak się oskarżamy przy Świętej Spo­wiedzi…. z naszej nieudolności w rozmyślaniu, z naszej nędzy duchowej, z naszych błędów i braków, wyliczając je szczegółowo.

 

Uniżmy, upokórzmy się w ten sposób przed Panem Bogiem i po tej modlitwie bądźmy cierpliwszymi, zgodniejszymi z Wolą Bożą i gorliwymi w wypełnianiu dobrych uczynków — oto co nazywamy także rozmyślaniem bardzo dobrze odprawionym. „Z owocu drzewo bywa poznane”, powiedział Pan Jezus. “Ex fructu arbor agnoscitur” (Mat. XII, 33).

 

 

 

UWAGA!

W czwartki Wielkiego Postu zgodnie z kan. 1252 § 2, zawartym w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917 roku jako nadal obowiązującym, obowiązuje POST ILOŚCIOWY. W Wielki Piątek i Wielką Sobotę obowiązuje POST ŚCISŁY! Szczegóły o obowiązujących postach są opublikowane w wpisie: Nauki katolickie o Wielkim Poście. 

 

 

 

 

I. Przedstaw sobie ukrzyżowanego Pana Jezusa w chwili, gdy mówi te słowa: Consummatum est. Wykonało się.

II. Proś o Łaskę, abyś w godzinę śmierci mógł z zupełnym spokojem te słowa powtórzyć.

 

 

I. Punkt.

Jezus tedy gdy wziął ocet, rzekł: Consummatum est. Wykonało się. (Jan XIX).

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE [*]. Rozważ, jak słusznie i prawdzi­wie mógł Pan Jezus u kresu swej ziemskiej piel­grzymki dać sobie przed całym światem to po­cieszające świadectwo: Wykonało się! Wszystko, co uczynić miałem dla zadośćuczynienia Mego Ojca i zbawienia ludzi, wykonało się; wszystkie prace, poniżenia i cierpienia, których posłannictwo moje wymagało, wszystko to wy­konało się. Wykonałem sprawę, którąś mi zlecił, a teraz wsław Mię Ty, Ojcze, Sam u Siebie Chwałą, którą miałem u Ciebie pierwej, niźli świat był. (Jan XVII, 4, 5).

ZASTOSOWANIE. Szczęśliwy, stokroć szczęśliwy ten, komu w stanowczej godzinie śmierci sumie­nie daje świadectwo, iż wiernie wypełnił swe obowiązki względem Pana Boga i ludzi, obowiązki po­wołania swojego; kto będzie mógł powiedzieć: odkąd się tylko oddałem stanowczo Służbie Bożej, założyłem sobie zaraz jako cel moich wszystkich uczynków Chwałę Pana Boga, zbawienie dusz i me własne uświęcenie i usiłowałem zawsze być wiernym moim postanowieniom dążenia do doskonałości, odpowiedniej memu stanowi i budo­wania wszystkich dobrym przykładem. Koszto­wało mię to wiele trudów, poświęceń, niekiedy poniżeń; ale wszystko już przeszło: Consummatum est! Czuję się szczęśliwym; umieram spo­kojny i pełen nadziei!… Czy będziesz mógł tak powiedzieć w ostatniej życia godzinie? Roztrzą­saj, badaj twe życie, a ono ci odpowie: jakie życie, taka śmierć.

UCZUCIA [**]. Jeśli chcesz umierać jako wybrany, proś Pana Jezusa, aby pomnożył i wzmocnił w tobie pragnienie, a raczej silną wolę żyć jako gorliwy Chrześcijanin.

POSTANOWIENIE [***]. Będę się starał uczynić to pragnienie skutecznym, prostując w swoim po­stępowaniu to, co nie jest dobrze uporządkowane.

 

 

II. Punkt.

Consummatum est. — Wykonało się.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Znaczenie tych słów, nad którymi przed chwilą rozmyślaliśmy, uzupełniają inne Słowa Pana Jezusa, wypowiedziane dzień przed tym, przy Ostatniej Wieczerzy: Opuszczam świat, a idę do Ojca, (Jan XVI, 28). To tak, jakby mówił: Po­nieważ wszystko wykonało się, to nic już na świecie nie zatrzymuje mnie, opuszczam go bez żalu. Lecz jakże może Pan Jezus świat ten opuszczać bez żalu, jeżeli śmierć musi go rozdzielić z ludźmi, którzy żyją na tym świecie i których bardziej ukochał, jak może ukochać ojciec swe własne dzieci? Bo chociaż Pan Jezus umiera i opuszcza ich pozornie, to przecież zapewnia sobie sposób po­zostania między nimi aż do skończenia świata. Nie potrzebujemy tu pytać, w jaki sposób uczy­nił to Pan Jezus, boć znamy cud niezgłębiony, Cud Nieskończonej ku nam Miłości w przededniu Jego Męki dokonany, boć znamy wszyscy wielką, iście Bożą Tajemnicę ustanowienia Najświętszego Sa­kramentu Ołtarza, czyli Eucharystii.

ZASTOSOWANIE. Dziś właśnie Wielki Czwartek, rocznica tego cudownego ustanowienia. Kościół Święty przypomina nam ją dziś nie tylko w oficjum dnia tego, w Ewangelii i modlitwach Mszy Świętej, ale przede wszystkim w tej ceremonii wyłącznie do dnia dzisiejszego przywiązanej, że w kościołach katedralnych tylko biskup, a w zakonnych zgro­madzeniach tylko opat lub przełożony sprawuje Ofiarę Mszy Świętej, inni zaś kapłani przyjmują z rąk jego Komunię Świętą. Przedstawiają oni w ten spo­sób Apostołów, którzy w dniu tym z Rąk Pana naszego Jezusa Chrystusa Ciało i Krew Pańską przyjęli.

UCZUCIA. Wzbudź w sobie gorącą żądzę świę­cenia godnie tej wielkiej rocznicy, w uczuciach nadzwyczajnej pobożności i żarliwości przystępuj dziś do Komunii Świętej.

POSTANOWIENIE. Często w czasie dnia dzisiej­szego przypominać sobie będę wielkie Tajemnice, których ten dzień jest pamiątką.

 

 

III. Punkt.

Consummatum est. — Wykonało się.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Nie możemy wątpić, iż Pan Jezus wymawiając te słowa, głównie miał na myśli ów wielki akt miłości, który wykonał w przededniu Swej Męki, obchodząc ostatnią Paschę z uczniami. Wówczas to Pan nasz Jezus Chrystus, ofiary starego testamentu i zabicie baranka wielkanocnego, które były tylko figurą, zastąpił Ofiarą Nowego Testamentu (Mszą Świętą); ofiarowaniem Sa­mego Siebie, które trwać i ponawiać się będzie nieustannie, jak długo istnieć będzie ród ludzki na ziemi. Teraz pojmiemy, dlaczego Pan Jezus tak bardzo pożądał obchodzić tę Paschę z Uczniami, mówiąc do Nich: Pożądaniem pożądałem pożywać tej Paschy z Wami pierwej, niżbym cierpiał. (Łuk. XXII, 15).

ZASTOSOWANIE. Dzień dzisiejszy jest więc także rocznicą ustanowienia Święta Wielkiejnocy Chrze­ścijańskiej i przywiązanej do niej Komunii Świętej, do której Kościół Święty wszystkie Swe dzieci obowiązuje pod ciężkim grzechem. Ciesz się, że możesz tego obowiązku dopełnić w tym samym dniu, co Apostołowie i nie zaniedbuj niczego, co by ci mogło ułatwić jak najlepsze przygotowanie się do tej Niebieskiej Uczty. Przygotuj już od tej chwili twe serce gorącymi aktami wiary, pokory, nadziei i pragnienia.

ROZMOWA DUSZY [****] z naszym ukochanym Zba­wicielem.

 

 

 

Postanowienie.
Odmawiać będę każdego dnia w czasie Postu Wielkiego psalm:
z taką, o ile być może, pokorą i skruchą, jak pokutujący król Dawid.
Poniższe dwa rozmyślania niechaj będą uzupełnieniem do powyższych rozmyślań na Wielki Czwartek:
1. Wypadki zaszłe w Wielki Czwartek. Ostatnia Wieczerza.
2. Wypadki zaszłe w Wielki Czwartek. Umywanie nóg.

 

 

 

 

[*] Ażeby ta książka rozmyślań nie stała się tylko książką czytań duchowych, należy zatrzymać się chwilkę i celem jasnego zrozumienia zastanowić się dobrze nad każdym głównym zdaniem rozważania i zastosowania, tak jak gdyby każde zdanie tworzyło osobny ustęp. Twoje własne myśli i uwagi oświecą cię i wzruszą więcej, niż wszystkie inne, podane przez innych. Bylibyśmy użyli tej formy zdań od­dzielonych ustępami, gdyby nie to, że wtedy objętość książki stałaby się o wiele obszerniejszą, a tym samym i cena wyższą.

[**] Wzbudzaniu uczuć należy poświęcić jak najwięcej czasu, gdyż przez nie tylko rozmyślanie, czyli medytacja staje się modlitwą. One zapalą i rozniecą w nas ogień Mi­łości Bożej. One rozmyślaniu naszemu nadadzą pewnego na­maszczenia i utrzymają nas przez cały dzień w gorącości ducha. Niepodobna też, aby w ciągu rozmyślania nie obu­dziło się w nas wiele innych uczuć, które, jak już wspomnieliśmy, są nierównie skuteczniejsze, bo pochodzą z głębi własnej duszy lub z natchnienia Bożego.

[***] Nie dosyć jest czynić dobre postanowienia, należy przede wszystkim zachęcić się i zmusić moralnie do wyko­nania powziętych postanowień. W tym celu należy uważnie rozbierać motywy czyli pobudki, jakimi są:

1) Wielkie korzyści, wypływające z wiernego wypeł­nienia dobrych postanowień w tym i przyszłym życiu.

2) Słuszność i sprawiedliwość. Czegóż bowiem wyma­gają od nas przyrzeczenia dane na Chrzcie Świętym?… sama na­zwa Chrześcijanina…. ucznia i naśladowcy Jezusa Chrystusa? Jako też krótkość i wartość czasu?

3) Wielka łatwość wykonania… wszystko się ogranicza na kilku niewielkich usiłowaniach, na kilku umartwieniach, które Łaska Boża jeszcze łatwiejszymi czyni.

4) Radość. Jakże gładkim zadowoleniem napełnia nas trud lub ofiara podjęta z miłości ku Panu Bogu. A przede wszystkim jakąż to pociechę będziemy z tego mieli w go­dzinę śmierci.

5) W końcu konieczność dobrych postanowień wykona­nych czynem. Ale jednego potrzeba (Łuk. X. 42), powie­dział Pan Jezus, jednej tylko rzeczy, tj. bym się uświęcił i zbawił, a do tego konieczne mi są dobre, a silne i skute­czne postanowienia.

Często­kroć tracimy cały owoc rozmyślania, jeśli nie czynimy praktycznych postanowień na ten właśnie dzień, w którym rozmyślamy, albo nie prosimy gorąco o pomoc z Nieba, do wykonania dobrych posta­nowień, rachując zbyt wiele na własne siły.

[****] Rozmowa duszy czyli właściwa modlitwa jest bardzo zaleconą przez mistrzów życia duchownego. Uczucia i po­stanowienia, podane w punktach rozmyślania, dostarczą za­wsze obfitego do niej przedmiotu. Można ją częściej powta­rzać prowadząc raz z tą, drugi raz z inną osobą Trójcy Przenajświętszej, albo z Przeczystą Boga Rodzicielką. Albo z którym ze Świętych Patronów swoich, według własnej pobożności i natchnienia. W rozmowie duszy, czyli w modli­twie, zakończającej rozmyślanie, jest rzeczą bardzo poży­teczną ofiarować Panu Bogu praktyczne postanowienia na ten dzień i prosić Go usilnie o Łaskę wytrwania.

 

Rozważania duchowe należy zakończyć odmówieniem „Ojcze nasz“ lub „Zdrowaś Marya”.

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023