Przewodnik prawdziwej pobożności

 

Brunon Vercruysse SI

1886 rok.

 

czyli

 

NOWE PRAKTYCZNE ROZMYŚLANIA

na każdy dzień roku

O Życiu Pana naszego Jezusa Chrystusa ku użytkowi wiernych,

którzy żyjąc wśród świata, dążą do doskonałości.

 

 

TOM II

(od 1 lipca do 31 grudnia)

 

 

Gdy książka pod tytułem: ,,Przewodnik prawdzi­wej pobożności czyli Nowe, praktyczne rozmyślania na każdy dzień roku Życia Pana naszego Jezusa Chrystusa zgodną jest we wszystkim z przepisami Wiary Świętej Katolickiej i moralności i bardzo pożyteczną tak dla osób duchownych jako też świeckich, przeto daje jej Ordynariat Metropolitalny najchętniej aprobatę i zaleca ją wiernym do czytania.

 

 

OD OBDYNABTATD METBOPOL. O. Ł.

Lwów, dnia 11 sierpnia 1885.

+ Seweryn

Arcybiskup.

 

 

Modlitwa przed rozmyślaniem.

O Panie mój i Boże! Wierzę mocno, że jesteś tutaj obecny i że oczy Twoje ku mnie są zwrócone; upadam przed Tobą na kolana, czując się niego­dnym stanąć przed Obliczem Twoim, pełen jednak ufności w Twą nieskończoną Dobroć, błagam Cię pokornie o Łaskę, bym to rozmyślanie odprawił na Twoją większą Chwałę i mój duchowny pożytek. Oświeć mój rozum, wzrusz serce moje, wzmocnij mą wolę, abym Cię lepiej poznał, bardziej ukochał i wierniej Tobie służył.

O tę Łaskę proszę za wstawieniem się Najświętszej Panny Maryi, moich Świętych Patronów i Patronek, i mego Anioła Stróża. Amen.

 

 

Modlitwie tej towarzyszyć musi nasza własna wewnę­trzna praca, — niemniej sumiennie zachować należy pobożne praktyki i przepisy, podane przez mistrzów życia duchownego, od których zachowanie prawie cała wartość rozmyślania zależy.

Przepisy te są:

1) Wieczorem zastanowić się dobrze nad punktami rozmy­ślania i to tak, jak gdybyśmy je mieli nazajutrz innym powtórzyć — zajmować należy nimi myśli nasze, kładąc się do snu i ze snu się budząc — w modlitwie też porannej prosić o Łaskę dobrego rozmyślania.

2) Przed modlitwą przygotowawczą spytać się samego siebie: W czyjejże obecności mam stanąć za chwilę?…. i dlaczego?…

3) Przy końcu rozmyślania zmówić : „Ojcze nasz” lub „Zdro­waś Marya“ i zrobić krótki jakby egzamin, jak też to roz­myślanie odprawiłem? Jeżeli dobrze, podziękuję Panu Bogu za to, jeżeli źle, zastanowię się, z jakiej to przyczyny, aby je na przyszły raz usunąć.

4) Jeżeli dla wielkiego osłabienia ciała lub znużenia umysłu czujemy się niezdolnymi do odprawienia rozmyślania, to przejdźmy przynajmniej w myśli wszystkie czynności, które w tym dniu nas czekają. Pomyślmy nad tym, jak dobrze je wypełnić — dobrze wobec Pana Boga i wobec ludzi — postanówmy silnie tak je wykonać i prośmy Pana Boga, by raczył każdą czynność nasze pobłogosławić.

5) Możemy także oskarżać się przed Panem Bogiem z dziecięcą prostotą i ufnością, tak jak się oskarżamy przy Świętej Spo­wiedzi…. z naszej nieudolności w rozmyślaniu, z naszej nędzy duchowej, z naszych błędów i braków, wyliczając je szczegółowo.

 

Uniżmy, upokórzmy się w ten sposób przed Panem Bogiem i po tej modlitwie bądźmy cierpliwszymi, zgodniejszymi z Wolą Bożą i gorliwymi w wypełnianiu dobrych uczynków — oto co nazywamy także rozmyślaniem bardzo dobrze odprawionym. „Z owocu drzewo bywa poznane”, powiedział Pan Jezus. “Ex fructu arbor agnoscitur” (Mat. XII, 33).

 

 

18 LISTOPADA.

Tryumfalny wjazd Chrystusa Pana do Jerozolimy.

 

 

I. Patrz w duchu na Chrystusa Pana, wjeżdżającego na oślicy do miasta, wśród radosnych okrzyków ludu.

II. Proś o Łaskę, aby Miłość Pana Jezusa odniosła tryumf nad sercami wszystkich i nad twoim.

 

 

I. Punkt.

Przygotowanie do uroczystego wjazdu Pana Jezusa.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE [*]. Chrystus pozostał w Betanii przez cały dzień następny po wieczerzy u Szy­mona: był to szabat. Nazajutrz (w niedzielę pal­mową) szedł do Jeruzalem i stało się, gdy się przybliżył do Betfagi u góry, którą, zowią Oli­wną, posłał dwu Uczniów Swoich, mówiąc: Idźcie do miasteczka, które jest przeciwko Wam, a na­tychmiast najdziecie oślicę uwiązaną i oślę z nią, na którem jeszcze żaden z ludzi nie siedział: odwiążcie je i przywiedźcie. A jeśliby wam kto rzekł: co czynicie? powiedzcie: iż Pan ich po­trzebuje, a wnet je tu puści. Szedłszy tedy Ucz­niowie, uczynili jako im rozkazał i przywiedli oślicę i oślę. (Łuk. XIX. Mat. XXI. Mar. XI). Co tu więcej podziwiać, czy Wszechwiedzę Pana Je­zusa i Wszechwładzę Jego nad stworzeniem, czy posłuszeństwo Uczniów w rzeczy, która im się mogła wydać nierozważną i niebezpieczną, czy nareszcie gotowość mieszkańców Betfagi w od­daniu swej własności na usługi Pana.

ZASTOSOWANIE. Z podziwu przejdź w prak­tyczne zastosowanie:

  • 1) zdaj się na Opatrzność Bożą; Pan Bóg czuwa nad wszystkim stworzeniem razem i nad każdym z osobna; on ciebie zna, widzi twe potrzeby i kocha cię najczulszą Miło­ścią;
  • 2) składaj Mu też często ofiary z tego, co posiadasz, ze zdrowia, z talentów, z wiadomości nabytych;
  • 3) jeśli odebrane rozkazy wydadzą ci się albo nierozumne albo trudne do spełnienia, nie wahaj się wcale i usłuchaj ochoczo i ślepo w duchu wiary, a przekonasz się z Uczniami, że pierzchną wszelkie trudności

UCZUCIA [**]. Ofiaruj Panu Bogu postanowienie, że bę­dziesz postępował według tej mądrej zasady i proś o Łaskę, abyś był wierny postanowieniu temu.

POSTANOWIENIE [***]. Staraj się być posłusznym w duchu wiary, tj. z pobudek nadnaturalnych. Jest to najlepszy środek przełamania wstrętu na­turalnego.

 

 

II. Punkt.

Chwała i tryumf Chrystusa Pana.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Zatrzymaj wzrok twój radosny na tym tryumfie tak różnym od zwycięstw tego świata… na osobie Chrystusa Pana i na rzeszach, oka­zujących najwyższą radość. W Panu Jezusie… jakaż majestatyczna powaga, połączona z niewypowie­dzianą słodyczą, z ujmującą prostotą. Zwraca na siebie wszystkich oczy, pociąga ku Sobie wszyst­kich serca, niezliczone tłumy cudzoziemców i krajowców zewsząd napływające, nie mogą znaleźć dosyć oznak czci i uwielbienia na wspom­nienie Cudów, jakimi zaznaczył w trzechletniej pielgrzymce wszystkie Swoje kroki. Jedni na­brali, mówi Ewangelia, gałęzi palmowych i wy­szli naprzeciwko Niemu; a drudzy obcinali gałą­zki z drzew i na drodze słali. A rzesza bardzo wielka, słali szaty swoje na drodze; i wołali: Hosanna, Błogosławiony, Który idzie w Imię Pań­skie, Król Izraelski! (Jan XII, Mat. XXI).

ZASTOSOWANIE. Zdarzyć się może i tobie, że dla powodzenia i dobrych uczynków uwielbiać cię będą jako człowieka nadzwyczajnego, a na­wet jako Świętego. Niczego się wówczas bar­dziej nie wystrzegaj, jak próżności. Powodze­nie to przyznaj Panu Bogu, Panu Bogu Samemu. Pomyśl, jak znikomą, jak niestałą jest chwała ludzka i przygotuj się na prędką zmianę, jakiej doświadczył Chrystus Pan, gdy w pięć dni później te same mury Jerozolimy powtarzały echem straszne: Crucifige, ukrzyżuj Go!

UCZUCIA. Naucz mnie, o Panie Jezu mój, naucz mnie zapomnieć o sobie, a szukać wszędzie tylko Chwa­ły Twojej, tryumfu Kościoła i dobra mej duszy.

POSTANOWIENIE. Będę często odnawiał dobrą intencję, abym uniknął próżności.

 

 

III. Punkt.

Zazdrość faryzeuszów.

 

ROZWAŻANIE DUCHOWNE. Uroczysty i wspaniały wjazd Chrystusa Pana do Jerozolimy był według przepowie­dni Zachariasza (r. IX), dowodem i znakiem Przyjścia Zbawiciela. Uczeni i faryzeusze, wykładacze proroctw, nie mogli zapomnieć tak ude­rzającego szczegółu. Lecz zamknęli oczy na światło, puszczając wodze swej zazdrości i nienawiści. “Widzicie, iż nie zyskujemy, mówili mię­dzy sobą, oto wszystek świat za Nim poszedł” (Jan XII). A nawet niektórzy faryzeusze rzekli do Niego: “Nauczycielu, zabroń tego uczniom twoim” (Łuk XIX, 39). Lecz Jezus chciał, aby Mu w tej chwili oddano Chwałę i rzekł: Powiadam wam, iż jeśliby ci milczeli, kamienie wołać będą. W isto­cie też, gdy podczas Męki Boskiego Mistrza zastraszeni Uczniowie milczeli, kamienie, rozpa­dając się, głosiły Jego Bóstwo.

ZASTOSOWANIE. Jeżeli olśniony jesteś powo­dzeniem i sławą towarzyszy swoich, nie naśla­duj zazdrości faryzeuszów. Dziękuj Panu Bogu za wszystko dobro, przez kogo bądź ono się dzieje.

ROZMOWA DUSZY [****] z Panem Jezusem tryumfującym w dniu dzisiejszym.

 

 

[*] Ażeby ta książka rozmyślań nie stała się tylko książką czytań duchowych, należy zatrzymać się chwilkę i celem jasnego zrozumienia zastanowić się dobrze nad każdym głównym zdaniem rozważania i zastosowania, tak jak gdyby każde zdanie tworzyło osobny ustęp. Twoje własne myśli i uwagi oświecą cię i wzruszą więcej, niż wszystkie inne, podane przez innych. Bylibyśmy użyli tej formy zdań od­dzielonych ustępami, gdyby nie to, że wtedy objętość książki stałaby się o wiele obszerniejszą, a tym samym i cena wyższą.

[**] Wzbudzaniu uczuć należy poświęcić jak najwięcej czasu, gdyż przez nie tylko rozmyślanie, czyli medytacja staje się modlitwą. One zapalą i rozniecą w nas ogień Mi­łości Bożej. One rozmyślaniu naszemu nadadzą pewnego na­maszczenia i utrzymają nas przez cały dzień w gorącości ducha. Niepodobna też, aby w ciągu rozmyślania nie obu­dziło się w nas wiele innych uczuć, które, jak już wspomnieliśmy, są nierównie skuteczniejsze, bo pochodzą z głębi własnej duszy lub z natchnienia Bożego.

[***] Nie dosyć jest czynić dobre postanowienia, należy przede wszystkim zachęcić się i zmusić moralnie do wyko­nania powziętych postanowień. W tym celu należy uważnie rozbierać motywy czyli pobudki, jakimi są:

1) Wielkie korzyści, wypływające z wiernego wypeł­nienia dobrych postanowień w tym i przyszłym życiu.

2) Słuszność i sprawiedliwość. Czegóż bowiem wyma­gają od nas przyrzeczenia dane na Chrzcie Świętym?… sama na­zwa Chrześcijanina…. ucznia i naśladowcy Jezusa Chrystusa? Jako też krótkość i wartość czasu?

3) Wielka łatwość wykonania… wszystko się ogranicza na kilku niewielkich usiłowaniach, na kilku umartwieniach, które Łaska Boża jeszcze łatwiejszymi czyni.

4) Radość. Jakże gładkim zadowoleniem napełnia nas trud lub ofiara podjęta z miłości ku Panu Bogu. A przede wszystkim jakąż to pociechę będziemy z tego mieli w go­dzinę śmierci.

5) W końcu konieczność dobrych postanowień wykona­nych czynem. Ale jednego potrzeba (Łuk. X. 42), powie­dział Pan Jezus, jednej tylko rzeczy, tj. bym się uświęcił i zbawił, a do tego konieczne mi są dobre, a silne i skute­czne postanowienia.

Często­kroć tracimy cały owoc rozmyślania, jeśli nie czynimy praktycznych postanowień na ten właśnie dzień, w którym rozmyślamy, albo nie prosimy gorąco o pomoc z Nieba, do wykonania dobrych posta­nowień, rachując zbyt wiele na własne siły.

[****] Rozmowa duszy czyli właściwa modlitwa jest bardzo zaleconą przez mistrzów życia duchownego. Uczucia i po­stanowienia, podane w punktach rozmyślania, dostarczą za­wsze obfitego do niej przedmiotu. Można ją częściej powta­rzać prowadząc raz z tą, drugi raz z inną osobą Trójcy Przenajświętszej, albo z Przeczystą Boga Rodzicielką. Albo z którym ze Świętych Patronów swoich, według własnej pobożności i natchnienia. W rozmowie duszy, czyli w modli­twie, zakończającej rozmyślanie, jest rzeczą bardzo poży­teczną ofiarować Panu Bogu praktyczne postanowienia na ten dzień i prosić Go usilnie o Łaskę wytrwania.

 

Rozważania duchowe należy zakończyć odmówieniem „Ojcze nasz“ lub „Zdrowaś Marya”.

 

 

 

 

© salveregina.pl 2022

Newsletter

Otrzymaj za darmo: Niezbędnik modlitewny za dusze czyśćcowe.
Jeśli chcesz otrzymywać żywoty świętych, codzienne rozmyślania, modlitwy za dusze czyśćcowe, nowenny przed świętami, wypełnij poniższy formularz.
Zaznacz: *