Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

UBÓSTWO RADOSNE.

 

 

Ubogi Św. Franciszek z Asyżu pociągał swą pokorą, ale bardziej jeszcze niż pokora, zjednywała mu ludzkie serca radość.

 

1. Radość w ubóstwie.

 

Życie Św. Franciszka z Asyżu jest historią umiłowania ubóstwa i radości z ubóstwa. Im ściślejsza stawała się więź łącząca Św. Franciszka z ubóstwem, tym większe wesele przepełniało jego serce. Celano opowiada, że już na początku, choć jeszcze niejasno poznał Św  Franciszek swoje powołanie, „taka błogość napełniła jego serce, że nie mógł opanować się z radości”. Radość ta pogłębiała się w obcowaniu z ubogimi, a najwyższy szczyt osiągnęła w chwili zaślubin z ubóstwem przed sądem biskupim i w chwili ostatecznego poznania ideału ewangelicznego w Porcjunkuli. „Serce rozpływało mu się wtedy z radości”.

Zwielokrotni się ta radość Franciszkowa, gdy przybędą pierwsi uczniowie i również poślubią ubóstwo. Trzej Towarzysze piszą, że Św. Franciszek mieszkał z uczniami w nędznej chatce przy Porcjunkuli „w nieskończonym weselu i niewypowiedzianej radości Ducha Świętego”. Na pierwszą wędrówkę misyjną „wyruszyli, radując się ogromnie w Panu. Św. Franciszek szedł na czele, czystym i jasnym głosem wielbiąc Pana Boga francuskimi pieśniami rycerskimi i wysławiając Dobroć Najwyższego. Byli pełni radości, jak gdyby wraz z ubóstwem znaleźli ukryty w roli wielki skarb, dla którego wielkodusznie i radośnie wzgardzili wszystkimi rzeczami ziemskimi, jak błotem” (tamże). Ta radość z posiadania ubóstwa już nie zamilknie nigdy w sercu i na ustach Św. Franciszka. Pozdrawia często umiłowaną Oblubienicę radosnym okrzykiem: „O pani, święte Ubóstwo, niech cię Pan zachowa z twą siostrą, świętą Pokorą” (Bonmann). Tym szczęśliwszy był, im bardziej ubóstwo dawało mu się we znaki. Gdy przed samą śmiercią gwardian oświadczył, że jedynie mocą świętego posłuszeństwa użycza mu nędznego habitu, którego nie wolno mu nikomu oddać, wtedy „rozradował się Święty i wołał głośno z radości, bo widział, że do śmierci dotrzymał wierności pani Ubóstwu” (Celano).

— Zastosowanie. Konstytucje Kapucyńskie pragną również widzieć dzieci Franciszkowe ubogimi a wesołymi: „Dobrowolne ubóstwo nic nie ma, a przecie jest we wszystko bogate i szczęśliwe. Nie boi się o nic, nie pragnie niczego, nic nie może utracić, bo skarb swój złożyło w najbezpieczniejszym miejscu”.

— Postanowienie. W duchu franciszkańskiej radości przyjmować ograniczenia i braki, jakie nam nakładają dzisiejsze warunki.

 

2. Tajemnica franciszkańskiej radości w ubóstwie.

 

Miłość Św. Franciszka do ubóstwa i radość w ubóstwie jest tajemnicą, której czysto po ludzku nie można pojąć; można ją zrozumieć tylko ze stanowiska wiary. Celano wyjaśnia ją w kilku słowach: „Ponieważ Święty nasz Ojciec spostrzegł, że ubóstwo było tak drogie Synowi Bożemu, skierował wszystkie swe myśli i dążenia, by w Wiecznej Miłości poślubić wygnane z całego świata ubóstwo… Synom swoim wyznaczył je jako drogę doskonałości, jako zadatek i cenę bogactw wiecznych”. Oto była nieubłagana logika wiary Św. Franciszka: kto wybiera dobrowolnie skrajne ubóstwo, staje bardzo blisko Syna Bożego, wchodzi na najpewniejszą drogę doskonałości i zdobywa niezawodne prawo do dziedzictwa Chrystusowego. Biograf twierdzi, że to był najgłębszy powód miłości Franciszkowej do ubóstwa i radości w ubóstwie. „Dlatego też był wesoły i beztroski; cieszył się, że przemijające skarby wymienił na stokroć większe” (Celano).

Z tego samego źródła mieli i bracia czerpać miłość i radość ubóstwa. Dlatego z tak serdecznym entuzjazmem napisze Św. Franciszek w Regule: „Bracia nie powinni mieć nic na własność: ani domu, arii miejsca, ani innej rzeczy, jako pielgrzymi i przechodnie na tym świecie niech służą Panu w ubóstwie i pokorze i niech z ufnością idą prosić o jałmużnę. I niech się nie wstydzą, bo przecież Pan dla nas stał się ubogim na świecie. Oto jest owa wzniosłość najwyższego ubóstwa, które ustanowiło was, braci moich najmilszych, dziedzicami i królami Królestwa Niebieskiego; uczyniło was ubogimi w dobra doczesne, a bogatymi w cnoty. Ono niech będzie udziałem waszym i niech prowadzi was do ziemi żyjących. Jemu, najmilsi bracia, oddajcie się zupełnie i dla Imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa, nigdy na ziemi nic innego mieć nie chciejcie” (Celano). Z tego źródła pochodziła Franciszkowa radość w ubóstwie.

— Zastosowanie. Radość ubóstwa nie jest może bardzo trudna w czasach normalnych, kiedy żadne braki nam nie dokuczają. Przechodzi ona ciężką próbę, kiedy z powodu warunków zewnętrznych trzeba się w wielu rzeczach ograniczać, kiedy musimy mieszkać w ciasnocie albo zupełnie opuścić klasztor, kiedy naprawdę musimy „żyć na tym świecie jak pielgrzymi i przechodnie”. Nie upadajmy i wtedy na duchu! Umiejmy i w takich warunkach zdobyć sią na Deo gratias! Panu Bogu niech będą dzięki, że jestem ubogim zakonnikiem, Panu Bogu dzięki, że odczuwam trochę głód i ciasnotę mieszkania, kiedy tylu ludzi prawie przymiera głodem i mieszka w skrajnej nędzy, Czy to czasem Opatrzność Boża nie pragnie dziś wypróbować, oczyścić i pogłębić naszej miłości do ubóstwa i radości w ubóstwie, czy nie pragnie wprowadzić pewnych poprawek do naszych pojęć o praktykowaniu ubóstwa franciszkańskiego? Czy pojmujemy ten Boży Głos czasu?

— Postanowienie. W duchu franciszkańskiej radości przyjmować ograniczenia i braki, jakie nam nakładają dzisiejsze warunki.

 

 

Modlitwa.

Św. Ojcze Franciszku! Umiałeś się radować i czuć się szczęśliwym w swym wielkim ubóstwie. Uproś i nam Łaskę, byśmy umieli w świętej radości dzielić ubóstwo Ubogiego Chrystusa, oczekując Dóbr Wiekuistych. Pragnieniem twoim było, by uczniowie twoi żyli hasłem: „Ubóstwo z weselem!” (Bonmann). Daj, by to było i naszym hasłem. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  2. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  3. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 32.
  4. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 25.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  6. Oktawa modłów o jedność Kościoła – dzień 8

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024