Duch Święty

 

Źródło: O. Jerzy od Św. Józefa, Chleb powszedni. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. Wyd. OO. Karmelitów Bosych Kraków 1959

 

 

 

 

Rozmyślanie pierwsze

Duch Święty jest Duchem Miłości

I. jaką Pan Bóg nas miłuje,

II. a my Pana Boga.

 

 

„Jeśli Mię kto miłuje, będzie chował Słowa Moje, a Ojciec Mój umiłuje go i do niego przyjdziemy i miesz­kanie u niego uczynimy” — (Jan 14, 23).

 

 

I. Według Nauki Świętej Wiary Duchowi Świętemu w szczególny sposób przypisywana jest Miłość, tak jak Bogu Ojcu Potęga, a Synowi Bożemu Mądrość. Ten Duch Boży jako Trzecia Osoba pochodzi od Ojca i Syna przez Miłość, którą te dwie Osoby nawzajem i nieskończenie się mi­łują. Ta Miłość jest wieczną, niezmierzoną i stanowi jedyny powód dla Pana Boga do miłowania stworzeń i do udzielania się im. Duch Miłości i Dobroci doprowadził do stworzenia świata i do Wcielenia Syna Bożego, jak również do przebaczania grzechów oraz do uświęcania i uszczęśliwiania ludzi: „Ponieważ Bóg jest Dobry, my istniejemy”, powiada Św. Augustyn. A więc wszystko co mamy i czym jesteśmy, zawdzięczamy Duchowi Miłości. Od Niego pochodzą wszystkie Łaski i Dobrodziejstwa, które co dzień, co godzina, a nawet każdej chwili dostają się w udziale, gdyż „rozmaite są wprawdzie Łaski, ale Jeden i Ten Sam jest Ich Dawca, Duch Święty” (1 Kor 12, 4). Za pośrednictwem Tego Ducha Bożego, Ojciec i Syn prze­bywają szczególnym sposobem w duszy sprawiedliwego tak, iż Trójjedyny Pan Bóg, choćby już nie był w duszy obecny według Swojej Natury tj. na Mocy Swojej Niezmierzoności i Wszechobecności jako w Swoim stworzeniu, to przez Łaskę i Miłość samą byłby w niej obecny osobiście, jak to wyraźnie Chrystus Pan wypowiedział sło­wami: „Kto Mnie miłuje, tego też Mój Ojciec miłuje i do niego przyjdziemy, i mieszkanie u niego uczynimy” (J 14, 23). Prawda ta posiada dla Chrześcijanina nie­zwykle doniosłe znaczenie. Mówi mu bowiem o jego nowym dostojeństwie wynikającym z faktu zamieszka­nia w nim Ducha Świętego.

 

II. Duch Bożej Miłości, Który się nam udziela przez Swoją Łaskę sprawia także, że my Pana Boga miłujemy. Wska­zuje na to Apostoł, gdy mówi: „Miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, Który jest nam dany” (Rz 5, 5). Dziś zstąpił On w postaci ognistych języków, aby zaznaczyć, że Jego działanie Łaski podobne jest działaniu ognia: że oświeca On rozum, porusza wolę, oczyszcza serce od przeszkód miłości, od złych skłonności i namiętności, że przemienia w siebie duszę i łączy ją jak najściślej ze Sobą oraz dostatecznie ją wzmacnia, aby zechciała i mogła wszystko czynić, unikać i cier­pieć — co i jak Pan Bóg od niej zażąda.

Jeśli czujesz w sobie podobne działanie miłości, dziękuj za to bardzo serdecznie Duchowi Świętemu i staraj się przez gorliwą współpracę z Łaską Jego pomnażać coraz więcej tę Świętą Miłość i ciągle się w Niej doskonal. Wiedz jednak także, że prawdziwa miłość nie zasadza się tylko na wzruszeniach, ale raczej na spełnianiu cnotliwych czynów. Miłość chce czynów, a nie słów i uczuć. Miłość mieszka w sercu, ale chce kierować nie tylko językiem, ale także okiem twoim i ręką twoją. Miłość jest jak ogień; nie chce pozostać zamkniętą, próbuje wszędzie przedostać się i rozszerzyć, i przeniknąć i wszystko uczynić ogniem. ,,Miłość nie polega na roz­kosznych uczuciach pobożności, ale na mocnym postano­wieniu, że chcemy we wszystkim podobać się Panu Bogu i według możności strzec się każdej obrazy Pana Boga” (Twierdza wewn. M. IV, r. 1, 7).

 

 

Modlitwa:

Ojcze Niebieski, Który obiecałeś nam przez Twego Jednorodzonego Syna, że dasz Twego Dobrego Ducha tym, którzy Cię o to proszą; o Boski Synu; błagam, dajcie mi Tego Ducha Miłości, w Którym miłujecie się wzajemnie. O Duchu Prze­najświętszy, oświecaj mój rozum, zapalaj moją wolę, abym wdzięczną wzajemną miłością odpłacał się za Waszą Nieskoń­czoną Miłość. O Przenajświętsza Trójco, przyjdź do serca mojego, załóż w nim Twoje mieszkanie, weź je w całkowite posiadanie, abym w Twojej Miłości mógł żyć, w Twojej Mi­łości umierać i tą Miłością na wieki Cię obejmować. Amen.

 

 

† † †

 

 

Rozmyślanie drugie

I. O Owocach

II. i o Darach Ducha Świętego w ogólności.

 

 

„Ja przyszedłem, żeby żywot miały i obficiej miały” (Jan 10, 10).

 

I. Człowiek ożywiony Łaską Ducha Świętego staje się młodym i zdrowym drzewem, które poczyna rodzić smaczne owoce w postaci dobrych uczynków. Św. Paweł wyliczył niektóre z nich Galatom: ,,A owocem Ducha jest miłość, wesele, pokój, cierpliwość, uprzejmość, do­broć, wspaniałomyślność, łaskawość, skromność, wstrze­mięźliwość, czystość” (5, 22—23). Każdy z nas jest jak jabłoń, od której Boski Ogrodnik wyczekuje z roku na rok owocu. Oby nas nie spotkało to, co spotkało po trzech latach płonną figę opisywaną w Ewangelii (Łk 13, 6—9). Owocami Ducha Świętego nazywamy uczynki dojrzałego życia duchownego wykonane nie tylko dzięki cnotom wlanym, Boskim, obyczajowym, ale dzięki dzia­łaniu Darów Ducha Świętego. Jako pochodzące od duszy uległej natchnieniom Łaski są te owoce szczególnie przy­jemne duszy i miłe Panu Bogu. Powinniśmy dążyć do tego, aby ćwiczenia nasze i współpraca z Łaską nie stanowiły dla nas zbytnich trudności. Co nam udzieli tej łatwości, zobaczymy w drugim punkcie niniejszego rozmyślania.

Teraz powiedz, jakie owoce przyniosłeś dotychczas? Czy nie jesteś podobnym do drzewa pokrytego samymi liściami bezskutecznych postanowień, albo też do drzewa obwieszonego owocami bez smaku? Jeśli zaś dokonałeś coś dobrego w życiu twoim, czy nie było w tym do­mieszki licznych niedoskonałości? Czy uczynki twoje nie były wielorako podobne do robaczywych owoców na drzewie? Uzbrój się więc do walki ze złymi skłonno­ściami, które już w zarodku niszczą owoce dobrych uczynków, jak szron kwiaty. Proś Pana Jezusa, aby ci da­rował Swego Dobrego Ducha i ciągle cię w Nim umacniał, abyś mógł do Niego powiedzieć z oblubienicą Pieśni nad Pieśniami: ,,Wszelkie jabłka, nowe i stare, miły mój, zachowałam dla Ciebie” (Tamże 7, 13).

 

II. Mimo zamieszkania w nas Ducha Świętego i otrzy­mania wraz z Nim Łaski oraz wlanych cnót, w naturze naszej pozostaje wiele jeszcze przeszkód utrudniających działanie Ducha Świętego i Łaski. Tkwi w nas zbyt wiele oporów, przyzwyczajeń i egoizmu, wskutek których Łaska Ducha Świętego z trudnością nami porusza. Tu leży przyczyna naszej karłowatości i braku owoców Ducha. Jeszcze tkwi w nas nie całkiem uśmiercony stary czło­wiek, twardy, pyszny i nieposłuszny Panu Bogu. Dla poko­nania tych przeszkód otrzymujemy prócz Łaski i cnót jeszcze jeden rodzaj specjalnych uzdolnień nadprzyro­dzonych. Są to tzw. Dary Ducha Świętego. Zadaniem Ich jest przysposobić nas do szybkiego i ochotnego posłu­szeństwa Natchnieniom Bożym.

Nauka powyższa jest bardzo ważna dla tych osób, które mniemają, że aby się udoskonalić trzeba umieć się zdobywać na wielkie dzieła. Tymczasem o naszej dosko­nałości decyduje to, czy jesteśmy ulegli delikatnemu działaniu Ducha Świętego w nas. Chociaż do postępu w do­skonałości nie jest konieczną rzeczą pragnąć dokonania nadzwyczajnych czynów, to jednak musimy być gotowi każdej chwili pójść za niewątpliwymi Natchnieniami Bo­żymi, skoro się tylko odezwą. Być wiernym w każdej rzeczy i na każdy dzień, nawet przy spełnianiu naj­mniejszych rzeczy, jest rzeczą naprawdę nadzwyczajną i rzadką wśród ludzi. W tym leży również heroizm, heroizm dostępny dla każdego, dostępny nawet dla dzieci. Istotnie, jeśli chcemy się stać Świętymi, trzeba zamiast dążyć do tego, aby stać się wielkim, usiłować być małym. Jak dziecko jest uległe wpływom otoczenia, a zwłaszcza ojca i matki, tak my winniśmy się stać dziecięco ulegli Duchowi Świętemu.

 

 

Modlitwa.

Duchu Święty, dziękuję Ci niewymownie za wszystkie Dary Łaski Twojej, którymi ubogaciłeś mnie od Chrztu Świętego, dziękuję za Łaskę, przez którą mogę do Boga zwracać się ze słowami: „Abba, Ojcze”. Dziękuję Ci za Miłość, którą rozlałeś w sercu moim. Dziękuję za wszystkie Natchnienia Twoje. Duchu Święty, którego przedziwne owoce czynią jarzmo nowego prawa tak lekkim i miłym, dopomóż mi i wszystkim wiernym, którzy w Tobie ufają do zdobycia bogatych zasług życia doskonałego. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. uczczenia Najświętszej Maryi Panny w miesiącu maju: Nabożeństwo majowe – dzień 28
  2. pobożnego przygotowania się do uroczystości Trójcy Przenajświętszej przez Nowennę: Nowenna przed świętem Trójcy Przenajświętszej – dzień 3
  3. Nauki o Duchu Świętym z przedwojennych wydań modlitewników
  4. uczczenia Tajemnicy Zesłania Ducha Świętego: Nabożeństwo na Zielone Świątki.
  5. nabożnego uczczenia Ducha Świętego: Modlitwy do Ducha Świętego.

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023