Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

ZAŚLUBINY MARYI Z JÓZEFEM.

 

 

Pismo Święte nie przekazuje nam żadnych wiadomości o Rodzicach Maryi, o Jej Narodzeniu i Dzieciństwie. To, co o tym mówią apokryfy, jest czystą fantazją, pozbawioną wszelkiej wartości historycznej. Historia powszechna nie podaje żadnej wzmianki o Maryi, natomiast zapoznaje nas ze stosunkami religijnymi, społecznymi i politycznymi w środowisku, w jakim upływa Jej młodość. Z tych danych można wiele wywnioskować o Życiu Maryi. Historia Święta, wspominając po raz pierwszy Maryę mówi, że mieszkała w galilejskim miasteczku Nazaret, że była Dziewicą zaślubioną, a raczej zaręczoną mężowi z domu Dawidowego, imieniem Józef.

 

1. Powody zaślubin.

 

Nie ulega wątpliwości, że Maryję łączył z Józefem prawowity związek małżeński. Św. Mateusz dwukrotnie nazywa Józefa „mężem” Maryi (zob. Mat. 1, 16 i 19), czemu odpowiada nadana Maryi dwukrotnie: przez Anioła i Ewangelistę nazwa „Małżonki Józefa” (zob. Mt 1, 20 i 24). Ewangelista opowiada dalej, że Józef „zamierzał Ją potajemnie opuścić” (tamże, 19), to znaczy rozstać się z Nią bez przeprowadzenia procesu rozwodowego. Wszystko to świadczy o istnieniu prawdziwego węzła małżeńskiego.

Dlaczego Marya zgodziła się na zaślubiny z Józefem? Pytanie, jakie zadała Aniołowi: „Jakże się to stanie skoro męża nie znam?” (Łuk. 1, 34) wyraźnie wskazuje na Jej mocne postanowienie zachowania dozgonnego Dziewictwa. Za zaślubinami jednak przemawiał przede wszystkim nietykalny obyczaj, oparty na oczekiwaniu zapowiedzianego Mesjasza. Szczególnie dotyczyło to rodu Dawidowego, z którego Mesjasz miał się narodzić i do którego należała Marya (zob. Rzym. 1, 3). A ponieważ jest prawdopodobne, że była pierworodną córką jednej z linii tego rodu, miała obowiązek zaślubić męża z tego samego pokolenia (zob. Ks. Liczb 36, 5-9). Marya widziała w tym wszystkim Wolę Bożą, Którą z pokorą przyjęła. Przy tym kierowała Nią szczególnie Opatrzność Boża. Wiedziała z pewnością, że małżeństwo z Józefem nie zagraża Jej dobrowolnemu Dziewictwu, lecz przeciwnie, stanowi dla niego ochronę. Wszystko to przyczynia się w cudowny sposób do wypełnienia zbawczych Zamierzeń Bożych. Zbawiciel mianowicie miał się narodzić z Dziewicy (zob. Ks. Iz. 7, 14), Pan Bóg jednak chciał, by tajemnica ta dokonała się pod osłoną prawowitego małżeństwa. Zapewniało to najlepszą opiekę dla Maryi i Jej Dzieciątka i stanowiło ochronę dla Ich dobrego imienia. Zapewniało również możliwość wyprowadzenia rodowodu Dzieciątka w sposób zwyczajny, w linii męskiej. Jednocześnie odkupione i uświęcone zostało życie rodziny, pierwszej komórki ludzkości i Królestwa Bożego. Święta Rodzina stała się po wszystkie czasy najdoskonalszym wzorem dla wszystkich rodzin.

— Zastosowanie. Jak wspaniale ukazuje się tu Mądrość Boża, Którą już podziwialiśmy tyle razy w przygotowaniach do Tajemnicy Wcielenia. Doprawdy „dosięga od końca aż do końca mocno i urządza wszystko łagodnie” (Ks. Mądr. 8, 1). Mądrość ta przejawia się nie tylko w wielkich wydarzeniach dziejów świata, lecz również w sprawach drobnych i powszednich, wplatając je w Swe wielkie Plany. Czyż nie znajdujemy potwierdzenia tej prawdy, gdy oglądamy się za siebie na przebytą drogę życia? Szczególnie dotyczy to sprawy naszego powołania. Czyż nie było tam „przypadków” — jak je wówczas nazywaliśmy o przełomowym znaczeniu? Uczmy się więc widzieć we wszystkim rękę nieskończenie Mądrego i Nieskończenie Dobrego Pana Boga, Który kieruje nami i prowadzi nas poprzez wydarzenia powszednie, pozornie „przypadkowe” lub zależne od ludzi. Za Przykładem Maryi poddajmy się ufnie Bożemu Kierownictwu. „Nawet włosy na głowie są wszystkie policzone. Nie lękajcie się tedy” (Mat. 10, 30-31). Złóżmy wszelkie troski nasze na Pana Boga, „bo On ma pieczę o nas” (1 Piotr 5, 7).

— Postanowienie. Zdać się ufnie na Opatrzność Bożą.

 

2. Następstwa zaślubin.

 

Zaślubiny z Maryą wprowadziły Józefa także w szczególny sposób w Tajemnicę Wcielenia, Jako prawowity małżonek Tej, która została wybrana na Matkę Boga, miał i on prawo do najbardziej ścisłego współżycia z tą Błogosławioną Córką Izraela, do Jej tkliwej Miłości, szacunku i posłuszeństwa. Opiece Jego powierzony został żywy Przybytek Najwyższego. Więcej jeszcze: przez małżeństwo z Maryą otrzymał Józef również prawo ojcostwa wobec Bożego Dzieciątka. Św. Augustyn pisze: „Duch Święty sprawił dla Józefa przez Maryę to, co przedtem sprawił dla Maryi: oboje obdarzył Dzieciątkiem”. Przez swe ojcostwo Józef miał udział w Przedwiecznym Ojcostwie Bożym, był jego ziemskim odbiciem. Upoważniało go do wzniosłych posług. Kościół Święty mówi o Józefie, że „mógł nie tylko widzieć i słyszeć Pana Boga, ale nosić Go, tulić, okrywać i opieką otaczać” (Przygotowanie do Mszy Świętej). Nie tylko Marya wyraźnie przyznała Józefowi prawa ojcowskie (zob. Łuk. 2, 48), ale uczynił to również Ojciec Niebieski, który zawsze za pośrednictwem Józefa dawał wszelkie polecenia i przestrogi dotyczące Maryi i Dzieciątka (zob. Mat. 1, 20; 2, 13-22).

Małżonek Matki Bożej, ojciec Bożej Dzieciny. Jakże wielka chwała i godność spływa na Józefa z obu tych nazw, uznawanych przez Maryę, Syna Bożego i Ojca Niebieskiego. Józef jest istotnie szczęśliwym spadkobiercą Błogosławieństwa i Chwały rodu Dawidowego i całego Starego Przymierza. Ogląda to, co prorocy zapowiadali. W usługach, jakie oddaje Chrystusowi Panu, wypełnia się kapłaństwo Starego Zakonu. Godność królewska osiąga najwyższą doskonałość w poleceniach, z jakimi zwracał się do Króla królów. Stanowisko Józefa wymagało wielkich cnót: silnej wiary i czystości, roztropności i zaparcia się siebie, zdania się na Wolę Bożą i miłości do Maryi i Pana Jezusa. Słusznie zwraca się Kościół Święty do Józefa słowami modlitwy: „O felicem virum… — Św. Józefie, mężu szczęśliwy!” (Przygotowanie do Mszy Świętej).

— Zastosowanie. Od pierwszej chwili swego istnienia Zakon Seraficki był bardzo ściśle zespolony z Chrystusem Panem, toteż stosunek serdecznej miłości łączył go także z Dziewicza Matką Zbawiciela. Cóż więc dziwnego, że miłość Pana Jezusa i Maryi wprowadziła go na drogę szczególnego nabożeństwa do Św. Józefa? Istotnie rodzina franciszkańska położyła wielkie zasługi w sprawie wprowadzenia liturgicznego kultu tego najmilszego Świętego. Kapituła generalna odbyta w Asyżu w 1399 r, wprowadziła w całym Zakonie Jego święto, obchodzone już poprzednio w niektórych klasztorach. W ciągu następnych dziesiątków lat Św. Bernardyn ze Sieny, wielki kaznodzieja Zakonu głosił z płomiennym zapałem nabożeństwo do Św. Józefa. Stworzył przez to pewną tradycję w kaznodziejstwie. Dzięki niemu już w 1481 r. Papież Sykstus IV z Zakonu Św. Franciszka ustanowił święto ku czci Św. Józefa dla całego Kościoła Świętego. Nabożeństwo to rozwijało się dalej aż do naszych czasów, kiedy to Papieże-tercjarce ogłosili Św. Józefa Opiekunem całej wielkiej Rodziny Bożej i święto Jego podnieśli do rzędu najuroczystszych. Szkaplerz Św. Józefa wywodzi się z Zakonu Kapucynów i do dziś jest przywilejem tego Zakonu. Strzeżmy tej tradycji. Św. Józef najlepiej nauczy nas tego, czego wszyscy pragniemy: prawdziwej miłości Pana Jezusa i Maryi.

— Postanowienie. Czcić św. Józefa, prosząc za jego pośrednictwem o Łaskę prawdziwej miłości Pana Jezusa i Maryi.

 

 

Modlitwa.

Z wdzięcznością wysławiam, o Boże, Mądrość i Dobroć Twoją, okazaną w dopuszczeniu Św. Józefa do Tajemnicy Wcielenia Syna Twego i przygotowaniu go do jego wielkich zadań. I ja także z ufnością powierzam się Twojej Mądrości i Dobroci. Św. Józefie, Żywicielu Syna Bożego i Oblubieńcze Jego Najświętszej Matki, uproś mi czystą i gorącą miłość Jezusa i Maryi! Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie. Okres Bożego Narodzenia – Adwent.
  2. uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego: Nabożeństwo na okres Adwentu.
  3. uczczenia Najświętszej Maryi Panny, Niepokalanie Poczętej w nabożeństwie miesiąca Grudnia ku Jej czci poświęconym: Nabożeństwo grudniowe ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP — dzień 18
  4. Nowenna na cześć Bożego Narodzenia na pamiątkę oczekiwania Najświętszego Dzieciątka Jezus –Dzień trzeci.
  5. Nowenna do Najświętszej Maryi Panny przez 9 dni oczekiwania porodzenia Zbawiciela świata przed Narodzeniem Jego – dzień 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2023