Źródło: O. Gabriel od Św. Marii Magdaleny, Współżycie z Bogiem. Rozmyślania o życiu wewnętrznym na wszystkie dni roku, tłum.: o. Leonard od Męki Pańskiej, Wyd. OO. Karmelitów Bosych, Kraków 1960r.

 

 

 

Rozmyślanie.

ŻYĆ W CHRYSTUSIE PANU.

 

 

OBECNOŚĆ BOŻA. — Daj mi zrozumieć, o Boże, słodycz a zarazem i odpowiedzialność wielkiego obowiązku jaki na mnie nałożyłeś, udzielając mi Swego umrzeć sobie samemu, a żyć jedynie Tobie.

Rozważanie.

1. „Jeśli się kto nie odrodzi z wody i z Duchu Świętego nie może wejść do królestwa Bożego” (Jan 3, 5). Do Pana Boga i do Jego Królestwa nie możemy dojść jak tylko przez Chrystusa Pana i wszczepieni w Niego: to wszczepienie dokonuje się w nas „przez wodę i Ducha Świętego” w błogosławiony dzień naszego Chrztu Świętego. Pan Jezus powiedział do Nikodema: „Trzeba się wam na nowo narodzić” (Tamże, 3, 3); a więc jest to prawdziwe nowe narodzenie, bo na Chrzcie Świętym otrzymujemy nowy zarodek życia. Przed przyjęciem tego Sakramentu żyjemy wyłącznie życiem ludzkim, po jego przyjęciu zaś uczestniczymy w Życiu Bożym; wszczepieni w Chrystusa Pana jako Tego członki, otrzymujemy Ducha Świętego, który udziela nam Łaski Chrystusowej. „Wszyscy, którzy w Chrystusie zostaliście ochrzczeni, oblekliście się w Chrystusa”, pisał Św. Paweł Apostoł do Galatów (Tamże 3, 27). W dzień Chrztu Świętego narodziliśmy się w Chrystusie, z Nim staliśmy się tym „nowym stworzeniem”, które nie z woli ciała, lecz z Ducha narodziło się, „nie z krwi ani z woli męża”, lecz jedynie „z Boga” (Jan 1, 13).

Ponieważ narodziliśmy się w Chrystusie Panu, powinniśmy żyć w Chrystusie Panu, powinniśmy chodzić w Chrystusie, jak zachęca Św. Paweł Apostoł: „Postępujcie w Nim, wkorzenieni i wbudowani w Niego” (Kol 2, 6). Przez Chrzest Święty narodziliśmy się w Chrystusie Panu, inne Sakramenty nie tylko odnawiają, lecz również wzmacniają, wkorzeniają, wbudowują nasze życie w Chrystusa Pana.

2. „O Boże… spraw, abyśmy mieli uczestnictwo w Bóstwie Tego, Który raczył stać się uczestnikiem Człowieczeństwa naszego”. Można by powiedzieć, że ta modlitwa — którą Kościół Święty odmawia w każdej Mszy Świętej w czasie Ofiarowania — została wysłuchana naprzód, albowiem od dnia naszego Chrztu Świętego staliśmy się uczestnikami Bóstwa Chrystusowego. Ale dar, jaki nam został dany bez naszej zasługi, wymaga naszej współpracy. „Uznaj, o Chrześcijaninie, godność swoją — woła Św. Leon Papież — a stawszy się uczestnikiem życia Bożego, niegodnym postępowaniem nie powracaj do dawnej nędzy. Pamiętaj jakiej Głowy i jakiego Ciała jesteś członkiem”.

Wszelki grzech, wada, niedbalstwo dobrowolne, są nieuszanowaniem względem Chrystusa Pana, naszej Głowy, zasmucają Ducha Świętego, który w nas mieszka. Ale dusza Panu Bogu poświęcona nie może zadowolić się unikaniem grzechu, musi nadto starać się rozwijać w sobie życie Chrystusowe. W życiu naturalnym rośniemy bez współudziału naszej woli, ale nie tak jest w życiu Łaski: Bez naszej współpracy może ona w nas pozostawać w stanie zarodka początkującego nawet dwadzieścia, trzydzieści i pięćdziesiąt lat po naszym Chrzcie Świętym, po setkach Spowiedzi i Komunii Świętych. Co za rażąca dysproporcja! I tak dojrzali czy nawet starzy co do wieku pozostajemy dziećmi co do Łaski.

Musimy więc wzrastać w Chrystusie Panu, ale również Chrystus Pan musi w nas róść. Słowa Jana Chrzciciela mają być naszym hasłem: „On ma róść, a ja się umniejszać” (Jan 3, 30); oto warunki rozwoju Łaski w nas: uśmiercać „starego człowieka”, z jego złymi skłonnościami, grzechami, niedoskonałościami, aby życie Chrystusowe rosło w nas aż do wieku doskonałego.

Rozmowa.

„O Panie mój, jakże zły użytek czynimy z tych Dobrodziejstw, jakimi Ty nas obdarzasz! Ty w Niepojętej Dobroci Twojej coraz nowe wynajdujesz sposoby i drogi dla okazania nam tej wielkiej Miłości, jaką nas miłujesz — a my tak mało sposobni do miłowania Ciebie, nisko tę Łaskę cenimy i zajęci naszymi własnymi sprawami ani uwagi nie zwrócimy na wielkie Tajemnice Twojej Nieskończonej Miłości”.

„O jakże mizerna jest mądrość śmiertelnego człowieka, jak niepewne wszelkie przewidywania jego! Ty Sam Mądrością i Opatrznością Twoją upatruj i podaj mi środki potrzebne, aby dusza moja służyła Ci raczej wedle Twojego Upodobania, aniżeli mojego!… Niechże umrze to moje „ja”…, abym Jemu służyć mogła. On niechaj żyje i mnie ożywia! On niech króluje, a ja niech będę Jego niewolnicą — innej wolności nie chce dusza moja”.

„Jakże może być wolnym, kto się oddalił od Ciebie, o Najwyższy. Jaka większa i nędzniejsza niewola nad niewolę duszy, która się wyrwała z Rąk Stwórcy swego? O Boże mój, szczęśliwi ci, którzy Dobrodziejstwami Miłosierdzia Twego tak się czują związani, jakoby mocnymi łańcuchami, iż nie mają już władzy ani siły z nich się wyzwolić!… O wolna wolo, nędzna niewolnico wolności twojej, jeśli nie żyjesz przybita i przytwierdzona gwoźdźmi bojaźni i Miłości Tego, Który Cię stworzył” (T. .J.: P. 1. 4: W. 17, 3-4).

O Boże, kiedy pomyślę, że mam straszliwą możność sparaliżowania w sobie działania Łaski, działania Ducha Świętego, czuję, że największym Miłosierdziem jakie mi możesz okazać jest, abyś związał wolność moją Swoją Miłością i uczynił ją na zawsze Swoją niewolnicą. O Jezu, zabierz mi, błagam Cię, możność marnowania Twoich Łask i życia życiem tylko ludzkim, jakby we mnie nie było zarodka życia nadprzyrodzonego. Ale rozumiem to. Jestem tak roztargniony, tak zapominam o tym; jestem powierzchowny i zajmuję się tysiącem najrozmaitszych spraw, a zapominam o rzeczywistości nadprzyrodzonej tak pięknej i tak prawdziwej, której nie widzę i zmysłami poznać nie mogę.

O Panie, tylko Twoja Miłość jest tak potężna, że może zwyciężyć moją wielką niestałość umysłu i serca i w Tobie je tak zatrzymać, abym żył bardziej wewnętrznie niż na zewnątrz, więcej Tobą i Twoją Łaską niż samym sobą i zewnętrznymi rzeczami. Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na uroczystość Epifanii tj. Trzech Króli.
  2. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  3. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  4. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 20.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 13.
  6. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  7. uczczenia w oktawie Świętej Tajemnicy Trzech Króli, tj. Epifanii: Nabożeństwo na Święto Epifanii, tj. Trzech Króli.
  8. poznania Nauki o Sakramencie Chrztu Świętego oraz odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024