Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

ŻYCIE WEDŁUG EWANGELII PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA.

 

 

Wszechświatowy Kongres Zakonów, jaki odbył się w Rzymie w 1950 r., wyraził życzenie. aby każdy zakon ustalił, co stanowi jego odrębność. Miało to zapobiec zniwelowaniu wszelkich różnic pomiędzy zakonami i przyczynić się do wzmożonej działalności. Duchowe oblicze zakonu franciszkańskiego ustalają pierwsze słowa Reguły, zarówno pierwotnej, jak i w ostatecznej postaci. „Brat Franciszek błagał Papieża Innocentego, by pozwolił mu wieść życie według Ewangelii Jezusa Chrystusa”. „Reguła i sposób życia Braci Mniejszych, to wierne stosowanie się do Świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa”. Jak należy rozumieć to stosowanie się do Ewangelii, o tym uczy Reguła, a jeszcze wyraźniej życie Świętego Założyciela. Wchodzimy tu w samo sedno życia franciszkańskiego. Życie franciszkańskie, to życie według Ewangelii.

 

1. Ewangelia w życiu Św. Franciszka.

 

Prawdziwe życie chrześcijańskie, to życie według wymagali Ewangelii. Życie zakonne, to stosowanie się nie tylko do Przykazań, lecz i do rad ewangelicznych, przez śluby: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Życie zakonników „powinno wskazywać drogę wszystkim członkom Kościoła Świętego, zwłaszcza tym, którzy uwikłani w sprawy doczesne łatwo ulec mogą niebezpieczeństwu kompromisowego Chrześcijaństwa”.

Św. Franciszek znacznie przewyższył takie pojmowanie życia według Ewangelii. Testament swój zaczyna od nakreślenia drogi swego życia duchowego, swej tęsknoty i szukania woli Bożej. Następnie pisze: „Bóg Najwyższy Sam mi objawił, że mam żyć według Ewangelii Świętej”. Ma tu na myśli dzień Św. Macieja 1209 r. w kościółku w Porcjunkuli. Dzień ten położył podwaliny pod cały dalszy bieg jego życia. Podczas Mszy Świętej usłyszał Ewangelię o rozesłaniu Apostołów: „A idąc przepowiadajcie, mówiąc, że przybliżyło się Królestwo Niebieskie. Chorych uzdrawiajcie, zmarłych wskrzeszajcie, oczyszczajcie trędowatych, wyrzucajcie czarty! Darmo wzięliście, darmo dawajcie! Nie miejcie złota ani srebra, ani pieniędzy w trzosach swoich! Ani torby podróżnej, ani dwu sukien, ani sandałów, ani laski. Albowiem godzien jest robotnik strawy swojej. A wchodząc do domu, pozdrówcie go, mówiąc: Pokój temu domowi!” (Mat. 10, 7-12). Słowa te wywarły na nim głębokie wrażenie. Po Mszy Świętej prosi kapłana, by mu je wyjaśnił. „Potem — pisze biograf — rozradował się w duchu Bożym: Oto, czegom chciał! Oto, czegom szukał! Całym sercem pragnąłem to właśnie czynić” (Celano). Franciszek przyjmuje słowa Ewangelii jako polecenie, które umiłowany Pan do niego osobiście skierował. Nie chce i nie może nie posłuchać. „Rozpływając się z radości — pisze dalej Celano — spieszy wypełnić zbawienne wskazania, które usłyszał”. Natychmiast zdejmuje obuwie, odrzuca laskę, przywdziewa żebracze okrycie w kształcie krzyża i opasuje się grubym sznurem zamiast skórzanego pasa. „Nie był głuchy na słowa Ewangelii, lecz zachował głęboko w umyśle wszystko co usłyszał i starał się to wszystko dosłownie wypełnić” — kończy biograf.

To wydarzenie wykazuje wyraźnie, w jaki sposób Franciszek pojmował „życie według Ewangelii Świętej”, do którego Pan go powołał.

Według słów swego Testamentu pojmuje Ewangelię w sposób „prosty i czysty”. Prosty, to znaczy bez domyślania się ukrytych w niej znaczeń, które zacierają właściwy sens słowa Bożego. Czysty, to znaczy przyjmując nawet te wymagania Ewangelii, które sprzeciwiają się ludzkiemu sposobowi myślenia, ludzkim sądom i niższym skłonnościom. Franciszek daje wspaniały przykład należytego zrozumienia Ewangelii o rozesłaniu Apostołów.

Ewangelia urzeczywistnia się w całej pełni w osobie i życiu Zbawiciela. Toteż dla Franciszka „życie według Ewangelii” jest naśladowaniem Pana naszego Jezusa Chrystusa. Tak sam się wyraża ilekroć mówi o swym powołaniu: w Regule z 1221 r., w liście do Kapituły, do brata Leona, do wszystkich wiernych. To naśladowanie Zbawiciela pojmuje Franciszek jako naśladowanie pełne miłości, jako odpowiedź na Miłość Bożą ku nam, objawioną w Osobie Chrystusa. Celano pisze: „Z całą żarliwością usiłował w sposób stosował się do Nauki Pana naszego Jezusa Chrystusa i wstępować w Jego ślady”.

Takie „Życie według Ewangelii” było czymś jedynym i niepowtarzalnym. Stanowi ono odrębny rys Franciszka i jego pierwszych towarzyszy. Z jego woli miało też pozostać na zawsze rozpoznawczym znakiem jego Zakonu.

— Zastosowanie. Zakon franciszkański posiada bardzo wyraźną odrębność. Byłoby wielkim błędem, zgubnym dla działalności apostolskiej, chcieć ten zakon upodobnić do innych. Byłoby to sprzeniewierzenie się naturze i opatrznościowemu posłannictwu, odrzucenie tego, co jest racją bytu tego Zakonu.

Serdeczną troską naszą powinno być uważne słuchanie wspólnego czytania Ewangelii i uzupełnianie go lekturą prywatną i rozmyślaniem. Osoba Zbawiciela i Jego Życie powinny zajmować główne miejsce w naszych czytaniach i studiach, modlitwach i rozważaniach. Najgorętszym naszym pragnieniem powinno być coraz głębsze poznawanie Chrystusa Pana, coraz gorętsza miłość, coraz doskonalsze naśladowanie.

— Postanowienie. Uważnie i ze czcią słuchać Ewangelii czytanej przy stole i pogłębiać jej znajomość przez prywatną lekturę i rozważanie.

 

2. Ewangelia w Regule Św. Franciszka.

 

Franciszek zdawał sobie jasno sprawę, jak bardzo nowy i odrębny jest ten sposób życia, który został mu z Nieba objawiony. Dlatego mimo nacisku pewnych dostojników Kościoła Świętego, przez całe życie uchylał się od przyjęcia dla swego Zakonu Reguły Benedyktyńskiej lub Augustiańskiej, które wówczas na Zachodzie panowały niemal wyłącznie. Nie chciał nawet nic z tych Reguł zapożyczyć.

O pierwszej zaginionej „Regule życia skreślonej w prostych słowach dla siebie i dla braci” wiemy tylko tyle, że składała się niemal wyłącznie z tekstów ewangelicznych. Ewangelia stanowiła jej „niewzruszoną podwalinę” (Św. Bonawentura). Druga redakcja Reguły, obejmująca 24 rozdziały zaczyna się od słów: „Jest to życie według Ewangelii Jezusa Chrystusa”. Wszystkie przykazania i przestrogi, które po tych słowach następują, mają na celu, jak Św. Franciszek wyraźnie stwierdza, „naśladowanie Pana naszego Jezusa Chrystusa” (Bonmann). Biegły w piśmie Św. brat Cezary ze Spiry dobierał z polecenia Św. Franciszka teksty ewangeliczne. Pod koniec Franciszek napomina powtórnie: „Zachowujmy więc Słowa, Życie i Naukę Pana Jezusa Chrystusa!” (tamże). Ostateczna Reguła, zatwierdzona w 1223 r. zawiera również na początku i na końcu objaśnienie, że Ewangelia Święta jest jedynym hasłem życia Braci Mniejszych. Jest więc zrozumiałe, że Franciszek nazwał swą Regułę „rdzeniem Ewangelii”. I właśnie dlatego był tak „nieubłagany, gdy chodziło o ducha, o istotę i swoiste cechy: o jej ewangeliczną odrębność” (*).

— Zastosowanie. Profesja w rodzinie zakonnej, której życie jest nawrotem do pierwotnego życia franciszkańskiego przez wierne naśladowanie Św. Franciszka z Asyżu, skłania nas w szczególniejszy sposób do poufałego obcowania z duchem naszego Św. Założyciela. Według słów Piusa XI „w żadnym ze Świętych nie jaśnieje tak wyraziście obraz Chrystusa Pana i życie według Ewangelii, jak w osobie św. Franciszka” (Enc. „Bite expiatis”). Dlatego rozczytujmy się w jego życiu i pismach. Jak wygląda w naszym życiu studiowanie i rozważanie Życia Zbawiciela? Czy dobrze znamy życie Św. Franciszka i jego ducha?

— Postanowienie. Czytać ciągle żywot Św. Franciszka z Asyżu jako komentarz do Ewangelii Świętej.

 

 

Modlitwa.

Św. Ojcze Franciszku! Dziękuję Ci serdecznie za Łaskę powołania mnie do twego Świętego Zakonu! Jakże mało jednak we mnie twoich rysów i rysów Chrystusa. Dopomóż mi, bym stał się tak jak ty „drugim Chrystusem”. Amen.

 

 

————————————————–

Przypis do powyższego rozważania:

(*) Hilarin Felder: „Ideale”.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  2. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  3. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 29.
  4. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 22.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  6. Oktawa modłów o jedność Kościoła – dzień 5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024