Źródło: O. Bernardyn Goebel OFMCap. – PRZED BOGIEM. Rozmyślania na wszystkie dni roku kościelnego. T. I., 1965r.

 

 

Rozmyślanie.

ŻYCIE WSPÓLNE.

 

 

Zastanowimy się nad wartością drugiego istotnego składnika stanu zakonnego, jakim jest życie wspólne. Jak sama nazwa wskazuje, życie wspólne polega na tym, że zakonników łączy wspólne mieszkanie, wspólna reguła czy konstytucje, wspólny przełożony i wspólny stół. To życie w społeczności zakonnej ma swoją szczególną wartość.

 

1. Życie wspólne stwarza lepsze warunki w dążeniu do doskonałości.

 

Zwykły Chrześcijanin żyjący w świecie musi poświęcać dużo czasu i troski sprawom materialnym: żeby sobie i rodzinie zapewnić dach nad głową, odzienie i pożywienie. Nawet pustelnik żyjący w samotności nie jest wolny od tych kłopotów. Oczywiście, że z tymi troskami doczesnymi da się pogodzić prawdziwe życie chrześcijańskie. W przeciwnym razie większość ludzi w świecie musiałaby zwątpić w swoje zbawienie. Wiemy jednak, jak te kłopoty materialne, zwłaszcza w trudnych warunkach pochłaniają ludzi, zabierając im prawie wszystek czas. Dla wielu ludzi stanowią one zaporę, o którą rozbijają się wszystkie ich wyższa dążenia. Nie na darmo Pan Jezus w Ewangelii mówi, że troski tego świata przytłaczają ziarno Słowa Bożego, nie pozwalając mu wzrosnąć (zob. Mat. 13, 32).

Jakże wielką korzyść przynosi nam więc życie wspólne. Wprawdzie nie zwalnia nas od pracy, ale za to wszyscy, przynajmniej podwładni, jesteśmy wolni od ciągłej troski o to, co będziemy jeść i co na siebie włożymy. Mamy swój skromny, ale wystarczający kącik, mamy co jeść. O przygotowanie do pracy, o wykształcenie nasze starają się przełożeni. W czasach spokojnych mamy zapewnioną przyszłość. Te wszystkie dobrodziejstwa życia wspólnego sprawiają, że możemy niepodzielnie oddać się swemu świętemu powołaniu, bo mamy takie warunki do pracy nad sobą, o jakich człowiek na świecie nie może marzyć.

— Zastosowanie. Czy umiem dziękować Panu Bogu za to, że mnie uwolnił od tylu trosk, które prawie bez reszty pochłaniają dziś świeckich Katolików? Czy nie pielęgnuję w sobie niebezpiecznej pokusy, która czasem wmawia w nas, że na świecie moglibyśmy lepiej Panu Bogu służyć? Kto nie potrafi spokojnie służyć Panu Bogu w Zakonie, ten w świecie zatonąłby zupełnie w szarych troskach o chleb.

— Postanowienie. Ponosić chętnie ofiary, których się domaga życie wspólne.

 

2. Życie wspólne jest pomocą w dążeniu do doskonałości.

 

Człowiek pragnący pracować nad sobą musi mieć w życiu pewien ład i porządek. Otóż życie zakonne stwarza nam ustalone porządkiem dnia ramy, w których na wszystko jest czas: na modlitwę, pracę i rozrywkę. Ten plan dnia, który wszystko przewiduje i niczego ważnego nie opuszczą jest podporą dla słabszych natur, a dla każdego dobrą szkołą dyscypliny wewnętrznej. Znana to prawda, którą już Św. Augustyn i Św. Bernard ujęli w słowa: „Zachowaj porządek, a porządek zachowa ciebie!”

Oprócz tego w życiu wspólnym mamy wiele cennych świadczeń: ktoś się za nas pomodli, widzimy jakiś dobry przykład, ktoś nam zwróci przyjacielską uwagę; odbywa się niewidzialna wymiana dóbr duchowych. Gorliwość jednego wynagradza usterki drugiego, postęp jednych pociąga innych. Bo przecież wspólnota zakonna to nie jakaś zwyczajna wspólnota pracy, gdzie ludzi łączy tylko jednakowe zajęcie. Jesteśmy wspólnotą nadprzyrodzoną. Łaska uświęcająca łączy każdego z nas z Chrystusem Panem i wszystkich współbraci między sobą. Dobroczynny prąd Łaski płynie od Chrystusa Pana do nas, członków i od jednego członka do drugiego. Każda rodzina zakonna jest Obcowaniem Świętych w pomniejszeniu. O tym dobroczynnym, choć niewidocznym oddziaływaniu życia wspólnego przekonaliśmy się w czasie wojny: niejeden brat, którego wojna wypędziła z domu zakonnego, przypłacił swą samotność utratą powołania.

— Zastosowanie. Czy doceniam dobrodziejstwa życia wspólnego? Oczywiście, domaga się ono niejednej ofiary. Musimy zrzec się swej niezależności, mieć wiele wyrozumiałości i cierpliwości dla słabości i błędów naszych współbraci, wiele bezinteresowności i zaparcia. Te ofiary są ceną, za którą nabywamy nadprzyrodzone wartości; oczyszczają nas i doskonalą wewnętrznie. Składajmy je chętnie! Zachowujmy wiernie porządek domowy! Bądźmy posłuszni przełożonym, współbraciom zaś okazujmy wiele czynnej miłości, gotowej zawsze pomóc i usłużyć. Nie chciejmy się wyróżniać, ani mieć czegoś dla siebie osobiście, lecz to, co otrzymujemy, oddawajmy na rzecz wspólnoty. Trzeba umieć dawać, by mieć prawo brać. Pamiętajmy też o tym, że życie wspólne nakłada na nas świętą odpowiedzialność. Kiedy jeden członek ciała chory, cały organizm cierpi. Tak samo cała rodzina zakonna cierpi, jeśli jeden członek nie wypełnia swego zadania. Jeśli jakiś zakonnik nie kieruje się duchem Wiary, nie garnie się do modlitwy, całej społeczności wyrządza szkodę.

Pamiętajmy wreszcie o tym, że nie po to jesteśmy uwolnieni od trosk materialnych, by oddawać się wygodnictwu, lecz by mieć więcej czasu na modlitwę i pokutę. Wywraca się porządek rzeczy, jeśli życie wspólne zamiast pomagać nam w dążeniu do doskonałości, skłania nas do wygodnictwa. Komu więcej dano, tego czeka surowszy rachunek.

— Postanowienie. Czuć się odpowiedzialnym za stan społeczności zakonnej, w której żyjemy.

 

 

Modlitwa.

„Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie!
Lepszy jest jeden dzień w przedsionkach Twoich,
niż innych tysiące” (Ps. 84/83/ i 5, 11).

Pokornie przepraszam Cię, Jezu, że nie doceniałem życia wspólnego i nie umiałem wykorzystać wszystkich jego dobrodziejstw. Zabierz mi moje samolubstwo, daj mi większą ofiarność, bym mógł włączyć się w nurt życia mej rodziny duchowej, być jej dobrym członkiem i przekonać się o prawdzie słów, które śpiewano przy moich obłóczynach:

„O jak dobra rzecz i miła,
gdy bracia jednoczą się zgodnie” (Ps. 133/132/, 13). Amen.

 

 

 

Zachęcamy do:

  1. poznania Nauki katolickie na uroczystość Epifanii tj. Trzech Króli.
  2. poznania Nauki katolickie na święto Najświętszego Imienia Jezus.
  3. uczczenia Najświętszego Dzieciątka Jezus: Nabożeństwo do Najświętszego Dzieciątka Jezus.
  4. MIESIĄC NAJŚWIĘTSZEGO DZIECIĄTKA JEZUS – Dzień 17.
  5. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w nabożeństwie miesiąca Stycznia ku Jego czci poświęconym: Nabożeństwo styczniowe ku czci Najświętszego Imienia Jezus – dzień 10.
  6. uczczenia Najświętszego Imienia Jezus w miesiącu styczniu Jemu poświęconym: Nabożeństwo ku czci Najświętszego Imienia Jezus.
  7. uczczenia w oktawie Świętej Tajemnicy Trzech Króli, tj. Epifanii: Nabożeństwo na Święto Epifanii, tj. Trzech Króli.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© salveregina.pl 2024