Św. Tytus

4. STYCZNIA

ŻYWOT ŚW. TYTUSA, BISKUPA.

(żył około roku 70.)

 

 

Źródło: Żywoty Świętych Pańskich Starego i Nowego Testamentu z dzieła Ks. Piotra Skargi, T. I, 1880r.

 

 

 

 

Tytus Święty urodził się z rodziców pogańskich, a nawrócony do Wiary Chrześcijańskiej przez Św. Pawła Apostoła, stał się najulubieńszym i najwierniejszym prac jego Apostolskich towarzyszem. Podzielał on wszelkie niebezpieczeństwa i był uczestnikiem wszystkich prześladowań, na jakie Święty mistrz jego, szerząc naukę Zbawiciela pomiędzy poganami, był wystawiony. Z takich to przyczyn Paweł Święty w listach swych, część Nowego Testamentu składających, synem go swoim nazywa.

W roku 57 po narodzeniu Chrystusa Pana, Paweł Święty udając się do Jerozolimy na pierwszy Sobór, który Apostołowie odbyć mieli, wziął z sobą i Tytusa, który już wtedy odznaczał się Darami Ducha Świętego i wielką gorliwością w nawracaniu pogan. Zgromadzeni tam, podówczas nawróceni już, a poprzednio surowi przestrzegacze praw Starego Zakonu żydzi, domagali się, by Tytus, jako z pogańskich rodziców zrodzony, uległ prawu obrzezania. Prawo Mojżesza nakazywało to zaiste poganom na wiarę żydowską przechodzącym, ale było ono tylko figurą i przepowiednią praw i obrzędów, jakie miał Kościół Katolicki wprowadzić. Z Przyjściem przeto Pana naszego Jezusa Chrystusa, wszystkie przepisy obrzędowe Starego Zakonu zniesione zostały; Tytus więc z poganina stając się Chrześcijaninem, prawom owego Starego Zakonu podlegać już nie był powinien. I on też i Paweł Święty oparli się temu źle zrozumianemu żądaniu, mało oświeconych jeszcze, choć gorliwych nowych Chrześcijan. I na tym to soborze zapadło po raz pierwszy ważne postanowienie, że obrządki zewnętrzne Starego Zakonu obowiązywać więcej nie mają, zastąpione bowiem zostały przez Prawo Nowego Zakonu i obrzędy Kościoła Świętego, Który Chrystus Pan na ziemi założył.

W kilka lat później Tytus towarzyszył Pawłowi Świętemu do miasta Efezu w Grecji, gdzie wielu bardzo nawrócili pogan. Tam apostoł Pański odebrał zawiadomienie, że w innym kraju tego mieście Koryncie, gdzie Kościół z świeżo przez tychże Świętych nawróconych pogan złożony powstawał, wielkie zepsucie z przykładu pogan, pomiędzy samymi Chrześcijanami szerzyć się zaczynało, i jeden z nowo nawróconych, stał się grzechami swoimi, szczególnym dla wszystkich zgorszeniem. Paweł Święty oceniając znane mu dobrze światło i gorliwość Tytusa, posłał go do Koryntu, by tak wielkie złe powstrzymać. I nie zawiódł się na swym uczniu; Tytus godnie tam Świętego Apostoła zastąpił. Jawnogrzesznika do zbawiennej publicznej przywiódł pokuty, Koryntian na drogę prawdy i moralności Chrześcijańskiej sprowadził, wielu jeszcze pogan nawrócił, a po dość długim pobycie opuszczając to miasto, w sercach wszystkich najtkliwsze zostawił po sobie wspomnienie. Powróciwszy do Pawła Św., aby mu zdać o wszystkim sprawę, złączył się z nim w Macedonii, gdzie Apostoł natenczas Wiarę Świętą opowiadał, a widząc jaki pożytek obecność Tytusa w Koryncie przyniosła, wyprawił go tam powtórnie, dając mu od siebie list do Koryntian, w którym upominając ich i zachęcając do dobrego, wysławia razem, pilne około ich dobra starania i troskliwość Tytusa.

Dzieje owych czasów Kościoła nie zostawiły nam obszerniejszych szczegółów z życia Św. Tytusa, wiadomym jest tylko, że około r. 63 znajdował się wraz z Pawłem Świętym na wyspie Krecie, później Kandią zwanej, dokąd pierwsi naukę Wiary Świętej przynieśli. A gdy Paweł Święty zmuszony był dla interesu kościołów na wschodzie powstających, Kretę opuścić, wyświęcił Tytusa na biskupa i powierzył mu pieczę nad świeżo nawróconą trzodą. Tytus słusznie pierwszym metropolitą tej krainy nazwany, w miarę zwiększającej się pracą i trudem jego potrzeby, wyświęcał nowo nawróconych na biskupów i kapłanów. A nie małe to były owe prace i trudy. Mieszkańcy bowiem tej wyspy niezwykłym odznaczali się zepsuciem i najgorszymi obyczajami, jakie nam ówcześni przedstawiali poganie, i właśni ich wieszczowie takie dawali o nich świadectwo.

Nie długo jednak Paweł Święty w pracach swych Apostolskich, bez ucznia swego mógł się obchodzić. Powołał go do siebie, i oba razem w Nikopolu zimę przepędziwszy, Kościół tam założyli, to jest, że nawróciwszy wielu pogan, postanowili nad nimi kapłanów i biskupów, którzy by strzegąc całości Wiary i Nauki Świętej, służyli im za wzór i przewodników na drodze moralności, wytrwałości i cnoty do jakiej wiara prowadzić powinna. Stamtąd około r. 66 wysłał Apostoł Święty Tytusa do Dalmacji, której on pierwszy światło Ewangelii przyniósł. Po śmierci męczeńskiej Pawła Świętego, Tytus powrócił na Kretę, której był pasterzem, i tam dokonawszy nawrócenia wszystkich prawie mieszkańców wyspy i innych wysp okolicznych, Kościół jej urządził i utrwalił, i podeszłej doczekawszy się starości, szczęśliwie wśród owiec swoich Panu Bogu ducha oddał, idąc po nagrodę za wielkie prace, które dla czci i Chwały Imienia Bożego podejmował.

 

 

Uwaga.

 

 

Każdy z nas, chociaż nie w tym jak ten Święty sposobie, apostołować powinien słowem o ile roztropność pozwoli, a obowiązek każe; przykładem zaś zawsze i wszędzie. Ale jeżeli wytrwale pamiętać należy, iż surowy zdamy Panu Bogu rachunek, gdy obojętni na dobro duszy bliźniego zostaniemy, mogąc ją na światlejszą naprowadzić drogę, o ileż winniejszymi będziemy nie pracując usilnie około własnego uświęcenia, które jest celem istnienia naszego, i warunkiem owego szczęścia wiecznego, jak i wytrwałość i pokorna cierpliwość zdobywają.

 

 

 

© salveregina.pl 2023

Newsletter

Otrzymaj za darmo: Niezbędnik modlitewny za dusze czyśćcowe.
Jeśli chcesz otrzymywać żywoty świętych, codzienne rozmyślania, modlitwy za dusze czyśćcowe, nowenny przed świętami, wypełnij poniższy formularz.
Zaznacz: *
Regulamin *